O Constitucional avala a Lei de Vivenda e rexeita o recurso da Xunta
Con esta sentenza, que contou co voto particular de cinco maxistrados, o tribunal culmina o exame dos oito recursos de inconstitucionalidade presentados contra a norma.
Bloque de vivendas en construción – Arquivo – Europa Press
Comentarios
O Tribunal Constitucional desestimou o recurso de inconstitucionalidade interposto pola Xunta contra a lei polo dereito á vivenda. É a oitava das sentenzas en relación coa citada lei, polo que aplica a doutrina contida nas anteriores e tamén analiza as cuestións aínda non tratadas.
A resolución, da que foi ponente a maxistrada Laura Díez Bueso, conta co voto particular dos maxistrados Ricardo Enríquez Sancho, Enrique Arnaldo Alcubilla, Concepción Espejel Jorquera, César Tolosa Tribiño e José María Macías Castaño.
O Tribunal considera que o artigo 11.2, no que se atribúe ás administracións territoriais a declaración do incumprimento dos deberes asociados á propiedade da vivenda, atópase amparado pola competencia estatal para establecer as condicións básicas que garantan a igualdade dos cidadáns no exercicio do dereito á vivenda.
Choque de competencias e grandes posuidores
Tamén desestima a impugnación do artigo 19.2, que permite que a administración territorial competente poida concretar a definición de gran posuidor. O Constitucional declara que a regulación impugnada está lonxe de cercenar o desenvolvemento dunha política autonómica en materia de vivenda e, polo tanto, constitúe un exercicio lexítimo da competencia estatal.
Ademais diso, descarta que contradigan a Constitución unha serie de previsións da lei por prever un trato diferenciado para os grandes posuidores; por realizar certas limitacións ao dereito á propiedade privada; ou por prever especificidades nos procedementos xudiciais que non menoscaban a tutela xudicial efectiva da cidadanía.
Procedementos de desafiuzamento
A sentenza tamén aborda a análise da disposición transitoria terceira da lei, que condiciona a reanudación dos procedementos de desafiuzamento e os lanzamentos suspendidos ao intento previo de conciliación ou intermediación, cando a parte actora sexa un gran posuidor de vivenda.
Respecto da competencia do Estado para regular esta cuestión, a sentenza declara que, tratándose dunha norma relativa á ordenación de procesos xudiciais, atópase amparada na competencia estatal sobre lexislación procesal.
Respecto do fondo do asunto, o Tribunal Constitucional non aprecia a vulneración do principio de igualdade, por considerar que o estatus dos grandes posuidores no mercado de vivenda residencial constitúe unha razón que xustifica de maneira obxectiva a súa suxeición a un réxime de reanudación de procedementos máis rigoroso.
A sentenza descarta igualmente que a norma vulnere os dereitos á tutela xudicial efectiva e á propiedade privada. Estima que a previsión recorrida persegue uns fins constitucionalmente lexítimos, tales como a atención das persoas en situación de vulnerabilidade económica.
Tamén estima que non se trata dunha carga excesivamente onerosa polos seguintes motivos: o requisito só resulta esixible cando a parte actora teña a condición de gran posuidor; só afecta a unha categoría específica de procedementos; a situación de vulnerabilidade económica foi previamente apreciada polo órgano xudicial; e a norma contén límites temporais que garantizan a reanudación do proceso.
