O humanoide non vén a convivir

¡Ei Tecnófilos! Que está a pasar por aí? Hoxe lin en A Voz de Galicia a entrevista a Víctor Alonso Ramos, director de Transformación Dixital do CTAG, e titulaban cunha frase súa: «Conviviremos cos humanoides». Pareime a escoitalo, porque é dos que saben do que falan, así que imos tentar aprender algo.

Onde lle dou a razón

Alonso explica o xemelgo dixital como a reprodución virtual dun proceso para probar cambios e predicir avarías sen que custe diñeiro nin se rompa nada. Iso é exactamente o que non se mide non se controla levado á fábrica. Probas no ordenador o que non te atreves a probar na liña. E cando lle preguntan polas pemes, non vende fume: dí que a implantación depende do tipo de empresa, das súas necesidades e do seu grao de automatización previo.

Aí está a clave que case ninguén le. Non podes facer o xemelgo dixital dun proceso que nin sequera tes medido. Primeiro sensores, primeiro datos, primeiro control. Despois, o xemelgo. O que queira comezar a casa polo tellado vai pagar dúas veces.

E o seu medo final, que o meu fillo non teña as mesmas oportunidades que eu en Galicia, é o meu. Esa frase vale máis que o titular.

Onde non me vale o relato

Convivir. É a palabra amable que se usa cando non se quere dicir a verdadeira. O robot humanoide non vén a compartir corredor contigo. Vén a facer o turno da noite sen baixa, sen convenio e sen que ninguén lle ensine. Escribino hai uns días sobre a IA e repítoo co robot: non vén a axudarche; vén a substituír tarefas. Dicilo bonito non o cambia.

O exemplo do Cunqueiro. Alonso cita os robots que transportan a comida no hospital de Vigo como presenza robótica na sanidade galega. Son robots filoguiados: carriños que seguen un camiño marcado. Iso existe desde hai décadas en calquera planta loxística e non ten nada de humanoide. Mesturar un carriño cun androide serve para que o lector crea que o futuro xa está aquí. Non o está.

Os números do humanoide. O dato mata o relato, así que imos ao dato. Ningún fabricante ten hoxe máis que uns poucos centos de humanoides traballando de forma sostida nun entorno comercial. O propio Musk recoñeceu en xaneiro que Optimus non se usaba de maneira material nas súas fábricas. O caso serio é Figure en BMW: unhas corenta unidades facturadas a uns 25 dólares por hora de robot. É un piloto ben feito. Non é unha revolución.

«Europa ten as varas». Unitree, a chinesa, enviou máis de 5.500 humanoides en 2025 e apunta a entre 10.000 e 20.000 este ano. AgiBot xa supera as 10.000 unidades acumuladas. China fabrica o corpo. Estados Unidos pon o cerebro. Europa pon a folla de ruta e o congreso en Oporto. Falar de soberanía tecnolóxica sen unha soa empresa europea na primeira fila non é estratexia; é desexo.

O talento. Pregúntanlle que cambio traerá no profesional e responde que é complexo. Un director de transformación dixital que non concreta que perfís sobran e cales faltan está facendo política, non tecnoloxía. Eu concrétoo: sobran os que xestionan sen medir e faltan os que saben ler un dato e asinar unha decisión.

A pregunta que importa

O humanoide é, seguramente, a forma menos eficiente de robot. Copiamos o corpo humano non porque sexa a mellor máquina, senón porque as fábricas, os hospitais e os almacéns están deseñados para humanos e sae máis barato copiar ao operario que redeseñar a nave. É unha solución de compromiso vendida como o futuro.

Mentres o xornal pregúntase se conviviremos con robots con cara, o empresario ten que facerse outra pregunta moito menos fotoxénica: que proceso da miña empresa cabe hoxe nun xemelgo dixital co que xa teño?

Esa é a que decide quen segue no mercado en 2030.

A outra, a da cara, decidirana en Hangzhou e en Fremont. Sen preguntarnos.

¡Se me tecnoloxizan!