Capitalismo, aforro, traballo duro e tecnoloxía

¡Ei Tecnófilos! Que está a pasar por aí? Non deixa de sorprenderme que, en pleno 2026, falar ben do capitalismo, do aforro ou do traballo duro te converta automaticamente en sospeitoso. Como se estiveras defendendo a escravitude, o saqueo ou o patriarcado. Hoxe en día, dicir que un cre no mérito, na propiedade privada ou en que cada un debe colleitar o que sementa, é case unha declaración de guerra contra o pensamento dominante. Pero como diría o profesor Miguel Anxo Bastos —ese galego con retranca que escandaliza medio campus coa mesma tranquilidade coa que outros piden cervexas—, o verdadeiramente revolucionario hoxe é dicir a verdade sen pedir perdón. E esa verdade, amigos meus, é que o capitalismo foi a única ferramenta eficaz para sacar a millóns de persoas da miseria. Non a ONU. Non as ONGs. Non os ministerios de Igualdade. O capitalismo. Así, con todas as súas letras.

Porque o capitalismo, o de verdade, o que se basea na propiedade privada, no intercambio voluntario e na cooperación entre persoas libres, non é un sistema de explotación. É un sistema de responsabilidades. De incentivos. De consecuencias. De adultos que se entenden sen intermediarios. O problema non é o capitalismo. O problema é o simulacro de mercado que creamos en Europa, onde se premia ao que non produce, protéxese ao que non arrisca e se demoniza ao que prospera. Onde a palabra “empresario” cheira a sospeitoso, e o beneficio lexítimo mídese con lupa mentres a subvención aplaudese como se fose unha medalla ao mérito cívico.

E que dicir do aforro. Hoxe aforrar é de tolos. É de boomers. É de desconectados do mundo. O cool é endebedarse con graza, pagar a prazos ata o café, e confiar en que papá Estado rescatará a quen caia. O que non se di é que sen aforro non hai capital, e sen capital non hai investimento, e sen investimento non hai progreso. Díxoo Bastos e repitiuno Mises ata a saciedade: o aforro é unha virtude moral e económica. É renuncia presente a cambio de prosperidade futura. É a semente de calquera civilización. E nós, nesta Europa hiperrexulada e adormecida, levamos décadas queimando o futuro para soster un presente artificial. A costa de débeda. A costa dos que aínda producen. A costa dos nosos fillos.

E logo está o traballo. Non o de “cumprir horario e desconectar”, non. O traballo duro. O que doe. O que dignifica. O que te forxa. Ese que xa case ninguén quere. Hoxe a narrativa é outra: dereitos si, deberes non tantos. Horario flexible, si; sacrificio, xa tal. Que o venres comece o xoves pola tarde. Que o éxito veña, pero sen despeitearse. Pero sen traballo duro non hai mobilidade social. Non hai realización persoal. Non hai país que aguante. Porque a verdadeira inxustiza non é que uns teñan máis que outros. A verdadeira inxustiza é que quen máis se esforza, máis arrisca e máis dá, non reciba o recoñecemento nin os froitos que merece.

É aquí onde a tecnoloxía entra como a gran aliada. Porque non hai capitalismo eficaz sen tecnoloxía que o potencie. Non hai aforro útil sen ferramentas que o protexan. E non hai traballo produtivo sen medios que o multipliquen. Por iso digo sempre —e non é unha frase feita— que tecnoloxizarse ou morrer non é unha consigna, é un principio de supervivencia. A tecnoloxía non debe verse como un luxo ou un gasto, senón como o único motor real para seguir sendo competitivos. Venderonnos que a xustiza está en repartir o que hai, cando a verdadeira xustiza está en crear máis para repartir mellor. E para iso, só valen o esforzo, o coñecemento e a innovación.

O capitalismo —o de verdade, non o de amiguiños— premia a quen se atreve, a quen arrisca, a quen madruga. O aforro fortalece, disciplina, ordena. O traballo constrúeche como persoa. E a tecnoloxía permíteche chegar onde antes era imposible. O que pasa é que todo isto implica unha responsabilidade persoal que asusta. Porque cando sabes que ninguén virá a salvarte, xa non podes seguir culpando ao sistema, ao xefe, ao goberno ou ao horóscopo. Bastos dilo sen titubeos: se non che gusta o mercado, intenta vivir fóra del. Intenta comer, vestirte, moverte, aprender, sen que ninguén che venda nin ti compres. Non podes. E menos mal.

Así que si, defendo o capitalismo, o aforro e o traballo duro. Sen complexos. E súmolle a tecnoloxía, como catalizador do cambio. Se iso molesta, boa sinal. Porque nun mundo que premia a queixa, o máis revolucionario é seguir crendo no esforzo.

¡Se me tecnoloxizan!