Efecto Bambi
A puerilidade manifestada polo expresidente Zapatero durante todo o proceso da súa imputación redunda na consideración de que estivemos, e aínda estamos, gobernados por personaxes de pouca valía, con falta de altura de miras políticas e con intereses espurios que deixan un rastro nefasto.
Arquivo – O expresidente do Goberno José Luis Rodríguez Zapatero á súa chegada á Audiencia Nacional, o 17 de xuño de 2026 – César Vallejo Rodríguez / Europa Press
Comentarios
Pois non, a pesar do título, esta inserción non vai só sobre Zapatero; ou si, quizais, que diría Mariano Rajoy. Trátase da inxenuidade e da capacidade de engano e embeleso que producen a suposta bondade, a bonhomía e a boa intención, as tres bes sobre as que se soporta, a día de hoxe, o xogo do ves non o ves que pretende ocultar un ánimo de apropiarse do alleo descargando a ánima de malos pensamentos intrusivos. Que non había mala intención no proceder, vaia, pero, iso si, sen deixar de militar subrepticiamente no trinque.
O verdadeiro Bambi
“Bambi. Unha historia dunha vida no bosque”, obra do escritor austríaco Félix Salten, foi publicada en 1923 no seu orixinal alemán, acadando con posterioridade fama internacional. Como curiosidade, anotar que foi prohibida na Alemaña nazi, posto que o réxime considerou que a historia narrada era unha alegoría política sobre a persecución aos xudeus. Claro, era para desconfiar, porque, para máis inri, o propio Salten o era.
No orixinal, Bambi é un corzo que ten que aprender o que supón, en realidade, o bosque, cos seus beneficios, pero tamén cos seus perigos. Bambi, como calquera outro habitante da espesura, enfronta a perda e o medo coa prudencia que esixen a soidade e a obrigada maduración. Sobre todo, aprenderá con dureza o encontro co ser humano, que no libro de Salten se cita como “Él”. Non sendo obrigado gardar a obra no pequeno caixón da literatura infantil, os lectores máis recomendables con especial calor, como ben plantea o seu prologuista John Galsworthy, quizais sexan os cazadores.
E para corroborar que a ensinanza que propugna o libro, máis alá da inocente mirada dun infante, sexa que “se un se quere conservar, se un quere comprender a existencia, se un quere acadar a sabedoría, un debe quedar só”, como lle trasladou o Vello Príncipe, o seu pai, a Bambi. A inevitable soidade, agora, da que goza o desmontado Zapatero.
O auxilio de Disney
Pero alí estaba o edulcorado mundo Disney para distraernos das graves cavilacións cexijuntas de Salten. Comprados os dereitos de explotación pola multinacional da ilusión impostada a través de Sidney Franklin, recalcitrante ata a extenuación o estudo de animación en humanizar aos animais, Bambi vai acompañarse de dúas criaturas deliciosas que o axudan na súa obrigada pero ñoña adaptación ao bosque: Tambor o coello e Flor a mofeta. No proceso de maduración como persoa cervo, o incombustible Tambor ofreceralle unha lección de neurociencia adaptada moi útil para a súa integración no boscaxe: “Se ao falar non has de agradar, deberás mellor calar”.
O verdadeiro Bambi
Vivimos anos arroupados pola banda sonora da película animada do ano 1942, co seu coro de voces xentís e suxestivas, considerando que a apelación á ética e á bondade inherente á esquerda arroupaban ao ex presidente Zapatero como algo substancial ao levantamento de cella, hoxe xa un tanto esquecido aquel acariñador “Clan da Cella”. Apartada a idea orixinal de Salten, aínda así quedarán a soidade e o silencio, prácticas cada vez máis comúns das que deriva o exercicio xa convertido en deporte practicamente diario que ofrecen o apartamento interesado e iso que agora se denomina como a impía cancelación.
A puerilidade manifestada polo ex presidente durante todo o proceso da súa imputación redunda na consideración de que estivemos, e aínda estamos, gobernados por personaxes de do menor, con falta de altura de miras políticas e con intereses espurios que deixan un rastro nefasto do que, como a pegajosa baba do caracol, imos tardar moito tempo en desfacernos.
Xa lle avisara o seu pai, o impoñente cervo Vello Príncipe a Bambi cando ambos se atoparon con Él (substitúase agora por “O… puto amo”): “Agora tes que aguantar todos os dores, agora non podes pensar en deitarte… nin pensalo sequera, pois iso só xa che cansa. Agora tes que salvarte… ¿me entendes Bambi?… salvarte… ou estás perdido… pensa só en que Él vai detrás de ti… ¿me entendes Bambi?… e Él mátache sen misericordia… ven por aquí… así, só sempre por aquí… xa irá… ten que ir.” Pero iso pasa no libro, non na película; ou si, quizais, que diría Mariano Rajoy.
