Adolfo Domínguez confésase na primeira película dirixida pola súa filla Adriana: «Non escollín a vida que me tocou»

O clan Domínguez dá o salto á gran pantalla. Adriana Domínguez e Adolfo Domínguez estiveron presentes este martes no Museo Reina Sofía de Madrid con motivo da proxección do documental O eco doutras voces, que está dirixido pola presidenta do grupo téxtil ourensán.

Durante a presentación, Adriana Domínguez asegurou que se trata dun proxecto feito como “filla” para amosar as “leccións” que lle deixou o seu pai, a quen cualifica como “moi bo educador”. “O meu pai é unha persoa moi complexa, é pouco previsible e é pouco o que un crería que é. Parecíame que se o dirixira calquera persoa non ía saír realmente a persoa que é”, asegurou para despois explicar que aínda que o deseñador tiña liberdade para “cortar con tesoiras” todo o que non lle gustase do resultado final, este non editou nada.

Segundo a presidenta de Adolfo Domínguez, este documental é o que necesitaban ambos para reconciliarse despois da xubilación do deseñador en 2020, ano no que ela tomou a presidencia executiva da marca. Dividida en varios bloques -todos eles abren cunha frase “lección” do deseñador-, a película trata desde os inicios de Adolfo Domínguez en Ourense ata o seu paso pola biblioteca do seminario da cidade. Tamén lembra o incendio da fábrica en San Cibrao das Viñas o 26 de xuño de 1991, cando se destruíu gran parte da nave principal, maquinaria e deseños.

Ademais, reflicte o que foi para o deseñador a figura do seu pai, a quen lle debe “o oficio”. De feito, foi o seu pai quen creou a empresa familiar para que Domínguez puidese traballar cando volveu de París. Chegou á capital francesa en 1968 despois de estar 30 días en prisión por repartir panfletos en protestas estudantís na súa Galicia natal.

No documental, Adolfo Domínguez desvela a súa paixón pola ciencia e, máis especificamente, pola física, asegurou que, ao igual que outros científicos, el non cre na liberdade e asegurou que non escolleu a vida que lle tocou vivir, pero que fixo o que puido.

“Non sei se iso lle sucede a alguén, por exemplo, Elon Musk. Posiblemente o teña calculado todo. É un xenio. É un xenio, realmente. Eu sigo alucinado. Quero dicir, alúceme: é un Einstein pero que é empresario, ademais comunicador e métese na política. É demasiado”, precisou.

Así, Domínguez asegurou que desde 2020 está “felizmente xubilado” e escribindo máis que nunca. A súa relación coa escritura, segundo explicou, acompañouno toda a súa vida e de feito en 1992 publicou a novela Juan Griego.

“Tiven unha adolescencia complicada e dura”

O autor do lema “a engurras é fermosa” conmemora así os 50 anos da firma e fai un repaso da súa traxectoria profesional á fronte dunha das principais empresas de moda de autor de toda España. “Teño sensación de que non escollín a vida que me tocou. Un fai o que pode”, recoñeceu o deseñador tras a proxección da película.

“Eu non, porque tiven unha adolescencia complicada e dura e sempre me sobresaltaron os acontecementos, moitos (…) Pero esa espontaneidade (da adolescencia) é como me atrapou Adriana e a película. Nin me maquillaba nin me peiteaba… Sobresaltábame, ninguén facía unha puta pregunta de nada. Claro que tiña que desnudárme porque non había cálculo. Ao final ela tiña cálculo, obviamente, para sacar dun ser humano a verdade, a espontaneidade”, asegurou.

Neste sentido, o deseñador asegurou que “se non houbese xente” que fixese arte, o ser humano non sería o que é porque é unha especie “gañadora” se vive en rede. “Se non houbese xente que saíse e falase, ou que escribise, ou que se expuxese, ou que fixese cousas, non nos coñeceríamos (….) O ser humano non sería humano porque o río que levamos dentro é froito da nosa historia individual, froito da historia colectiva da especie que é a gañadora. Vivimos en rede”, engadiu.