Repsol triplicou a produción de queroseno na Coruña desde o bloqueo de Ormuz

Hai unha semana, o presidente e o conselleiro delegado de Repsol, Antonio Brufau e Josu Jon Imaz, lembraron en xunta de accionistas que son unha compañía de carburantes, electricidade e renovables, e desvelaron que investiron 1.500 millóns desde marzo nas refinerías españolas para intensificar a produción de queroseno ante o bloqueo do estreito de Ormuz. Aquel mensaxe, que reivindica o papel central da compañía para garantir o subministro en España a pesar da inestabilidade xeopolítica, resoou este martes no Foro A enerxía que vén, organizado por Economía Digital Galicia, en Santiago.

Alí estaba a directora da refinería da Coruña, Natalia Barreiro, quen explicou que o complexo herculino triplicou desde marzo a súa produción de queroseno, é dicir, desde o ataque de Estados Unidos e Israel a Irán e a interrupción dun dos nodos globais do tráfico de hidrocarburos. É entón cando Repsol activa investimentos e axusta os seus centros industriais. “Aumentáronse inventarios fortemente, cambiáronse loxísticas e procesos de produción, fundamentalmente en dúas refinerías que polo seu hinterland, Bilbao e A Coruña“, expuxo Barreiro, sinalando que o grupo “pode subministrar todo o que os seus clientes necesitan e ter un excedente aproximado dun 20-25% respecto a esas necesidades”. De feito, tamén avanzou que Repsol puido incluso subministrar ao exterior eses primeiros excedentes.

Ás probas remitíuse a directora do complexo industrial da Coruña para enviar unha mensaxe igual de clara que a que saíu da xunta de accionistas do grupo: “O refino non é oposto á transición enerxética. Máis da metade da enerxía do mundo depende do petróleo e do gas natural”, aseverou. E, con todo, “en Europa destruíuse capacidade industrial, perdeuuse un 20% da capacidade de refino porque se pecharon ou reformaron 35 refinerías”, apuntou.

Acostumarse ao incerto

Barreiro participou nunha mesa de diálogo que pretendía analizar precisamente iso, o impacto dos novos movementos xeopolíticos, ás veces en forma de agresión, na descarbonización e na soberanía enerxética, unha ollada á inestabilidade internacional desde Galicia que tamén protagonizaron Juan Diego Pérez, director da Autoridade Portuaria da Coruña; María Couto, CEO de Xeal; e Fernando de Llano Paz, profesor da Universidade da Coruña, coordinador do grupo de investigación da UDC en Regulación, Economía e Finanzas (GREFIN) e codirector do Atlas Galego da Empresa Comprometida.

Unha idea compartida entre os relatores foi a de non vivir na morriña dunha estabilidade perdida, sacudida primeiro por Putin en Ucraína e agora por Donald Trump no Oriente Medio. Mellor que iso é asumir que as sacudidas internacionais chegaron para quedar e actuar de maneira consecuente, incrementando as capacidades e a autonomía enerxética. Expresouno de maneira sinxela Juan Diego Pérez: “Hai que deixar clara a garantía de subministro, que está ben asentada en todo o que temos en Galicia pola parte do refino, pero tamén pola parte da loxística. O contexto sempre vai ser incerto“. O director da Autoridade Portuaria da Coruña preguntou ao público cando pensaban que remataría a crise no Oriente Medio. Un mes, seis meses, un ano… Por timidez ou por pesimismo ninguén levantou a man para agoiar un desenredo a curto prazo en Ormuz.

María Couto, enfrascada na construción da planta de carbón vexetal para descarbonizar os procesos das fábricas de Xeal en Cee e Dumbría, pediu realismo para tomar as decisións adecuadas, porque é certo que “temos que acostumarnos a vivir na incerteza”, pero cun plan, a poder ser, ben feito. “Europa ten un problema estrutural desde o punto de vista do desenvolvemento enerxético. (Co bloqueo de Ormuz) estáse a replicar o mesmo que ocorreu na guerra de Ucraína; subida do gas, subida do prezo da luz, impacto no sector industrial…”. A pregunta que lanzou a CEO de Xeal, esta vez retórica, é que fixo Galicia, España e Europa para estar mellor posicionada. Concluíu que estamos nunha mellor posición desde o punto de vista da seguridade de subministro, pero non tanto no caso do prezo pola alta dependencia do gas. Os proxectos renovables teñen tramitacións moi longas que poden superar os 10 anos. “Cógennos todas as crises sen ter asentadas as bases, dando voltas a solucións, pero sen aplicalas de forma efectiva”, concluíu.