A ver se foi Marrocos quen gañou o Mundial

Nos tempos do tweet (xa castelanizado como tuit, isto é, unha piada), parecería que o conceptismo triunfase sobre o culteranismo. Lonxe xa das xustas literarias do século XVII entre o conceptista Quevedo fronte ao culterano Góngora, remedamos diariamente a Baltasar Gracián, de medula conceptista, quen xa determinou que “o bo, se breve, dúas veces bo”.

¡Oh, Feijóo!

O texto orixinal do aragonés autor do Oráculo manual y arte de prudencia proseguía con “E aínda o malo, se pouco, non tan malo”. Todo en monodose, agora que os envases deste tipo van ser prohibidos pola Unión Europea, entretida en cuestións estratéxicas de alcance mundial, deixando para o futuro a pugna sobre as unidades de catro rodas. Ter visión, que se di.

Unha ¿influencer? española este verán continuou con moito acerto a tradición herdada do noso Século de Ouro sobre tirar polo escueto. Cunha ínfima expresión, composta unicamente por dúas palabras entre admiracións, conseguiu concretar o ocorrido no mundial de fútbol deste verán. Tamén con evidente ansia ante a máis que posible inmortalidade da expresión, pretendía, incluso, patentar a autoría e evitar un uso indebido e pouco controlado do acertado dueto.

É sabido que a mellor maneira de detectar o ánimo enganoso cultivado en mentiras é deixar argumentar ao falaz ata que se enrede. Iso si, se se fai con gracexo, a mentira pode converterse en elemento ilustrativo; cando menos en expresión e contundencia na súa emisión, pode, incluso, lograr que se obteña unha piada, apócope extraacadémico de mentira piadosa.

Asistimos no Congreso a un combate fratricida sostido nunha política de expresión culterana, alambicada e florida, na que a linguaxe adquire tintes de batalla de maneiras, unha sorte de “farmear aura”, onde o contido é o de menos, en beneficio de provocar o asombro e a estima pola orixinalidade baseada nun estilo burlón, desabrido e presto ao encontronazo burlesco.

Política balompédica

Non contento cunha laaarga intervención autoexculpatoria na comparecencia con motivo do mero “incidente” de Ceuta próxima ao inicio ás dúas horas, onde a maior parte consistiu nunha confrontación farmeada auramente contra todo o resto do hemiciclo, o aínda presidente do Goberno permitiuse atacar ao líder da oposición recordando e cualificando de cómica unha declaración súa sobre o próximo mundial de fútbol. Como era previsible, Sánchez atribuíuse con plural maxestático o triunfo actual e aproveitou o suposto debate para arponear a Feijóo co seu propio tridente. Non foi a actitude da aínda ministra de Defensa a que habería que ter feito notar con posterioridade á laaarga presentación sanchista ensalzatoria, como non, dos seus logros, senón a cara de asombro e perplejidade ante a suposta broma denigratoria de todo un presidente do Goberno ao representante do partido máis votado nas últimas eleccións, exemplo de conceptismo expresivo. Ben podería acompañarse o susurrado e escueto “e que pasa?” respondido por Feijóo, cun “¡manda ovos!”, transmutable axeitadamente con posterioridade nun “¡gústanme os ovos!”.

Cortesía parlamentaria

Seamos conceptistas ante tanto culteranismo parlamentario, en liña cos tempos. Na magnífica e extensa, moi culterana iso si, biografía de Churchill escrita polo seu opositor parlamentario Roy Jenkins, a súa versión española foi prologada por don Manuel Fraga, o home que quixo ser Churchill. Dito prólogo remata e culmina cunha frase para esculpir en mármore, se non fundir en bronce: “Porque a verdadeira política é iso: debate serio, oposición leal, trascendencia patriótica, realismo con sentido do humor. Hora é de ver que somos capaces de intentalo”. Como nos siloxismos, non cumpríndose a primeira premisa, imposible aplicar un razoamento correcto. Para facer uso dun último parlamentario sentido do humor precísase, previamente, un debate serio, lealdade, sentimento patrio e realismo. Non houbo nin intento.