Lamentablemente, no proporcionaste el texto completo que necesitas traducir. Por favor, envía el texto completo para que pueda ayudarte con la traducción al gallego.

En mercadotecnia sábese de antigo que hai produtos que fan marca. Comprar iogur é pedir uns Danones, pintarse as pestanas supón usar rimel (o Rimmel de Coty Inc.), poñer cinta adhesiva consiste en utilizar un celo (orixinal Cello-Tape), e adherir un apósito implica, desde 1954, poñer unha tirita. E que dicir do clínex, marca de tisús denominada en realidade kleenex (propiedade de Kimberly-Clark Corp.), utilizados para o que en alemán se denomina Papiertaschentuch, significando “pano de papel de peto para usar e tirar”. ¡Con canto fácil é dicir clínex e que todo o mundo te entenda, ata os alemáns!

Xa máis actual, para millenials e post millenials (tamén denominacións que se comen ao concepto), o mesmo pasa con “googlear” por buscar na internet, utilizar os “post-it” ou “facer un Bizum”. Pero hai un produto, seguramente que xa practicamente desbotado polo tsunami tecnolóxico, imprescindible no seu momento, que hai que volver a reivindicar e usar: o tipex.

E iso do tipex, ¿qué é o que é?

Pois o típex (nome comercial real Tipp-Ex propiedade da marca alemá Tipp-Ex GmbH & Co., hoxe xa desaparecida, adquirida en 1997 pola francesa BIC) era un líquido ou máis ben substancia pola súa viscosidade, que permitía tapar con unha capa branca o escrito nun papel, posibilitando escribir enriba, como nos palimpsestos. Foi tal o seu éxito que chegou a presentar varios formatos, desde o propio líquido administrado mediante un pinceliño, ata unha cinta autoaplicable ou un bolígrafo con buche contendo a viscosa solución. A partir da súa adquisición pola coñecidísima BIC, a gama ampliouse a gomas de borrar ou a aplicadores albergando espuma, estendendo o seu dominio a máis de 150 países.

Hoxe é unha reliquia máis nun tempo como o de agora, no que para corrixir xa están as habilidades dunha copista afeccionada como a do Ecce Homo de Borja, artista xa tristemente falecida, ou as enxeñosas solucións galaicas agrupadas na denominación de feísmo.

Pero o típex está cobrando unha segunda vida, dunha utilidade extrema, a pesar de que, cando se usaba, ben se notaba o impregnado. Solía ser tan claro que se facía notar ata no abultamento da súa aplicación sobre o papel. E exemplos xa comezan a menudear.

Modos de como usar debidamente o ‘típex’ hoxe en día

Pois fóra do que puidese parecer, o típex ten un segundo momento de gloria, un revival do seu triunfo no anterior século, “en plan vintage” que diría un moderno e que non podemos deixar de recoñecer. Vexamos as súas “utilidades” tratando de darlles un uso adecuado, como ben merece, nada de consideralas verdadeiras chapuzas de evidencia enrojecedora. Tres exemplos:

• Facer xustiza ante premios indebidamente outorgados: pois vai María Corina Machado e comparte, á súa puñeteira bola, o Premio Nóbel da Paz con Donald Trump. Supoñemos que lle pasarán xa o tipex á concesionada…
• Retirar accións vergoñentas por “prescrición de partido”: Levántanse en tromba as mulleres do PSOE contra o imputable Paco Salazar sobre a súa conduta indebida e o Xulgado de Violencia de Xénero nº 8 rexeitou a querela por falta de denuncias. O tipex segue resultando dunha gran utilidade; borrado, pois non hai nada que facer.
• A luz ao final do túnel: como nas visións propias das experiencias previas á morte con ida e volta (¡o da supra conciencia é que non hai por onde collelo!), sempre aparece unha luz. Parecía inevitable, incluso obrigado con posible sanción, no caso das avarías automobilísticas coa de emerxencia V16 homologada a partir do 1 de xaneiro. Pois xa non. ¡E que dicir de VERIFACTU! Típex, aplicar típex a tutiplén.

Dado o carácter case bufonesco de todas estas actuacións, tan só unhas poucas, non nos queda máis remedio que acabar esta humilde contribución tildando os exemplos da maneira que Luis Díez Jiménez nominou acertadamente na súa Antoloxía do Disparate (I e II), libros que fixeron as delicias de moitos alá polos lonxanos anos 80, cun chiste máis alá do mero surrealismo. Corresponde a unha desas impagables escenas dos inimitables Faemino e Cansado e que puiden presenciar cando comezaban a súa carreira profesional no Retiro de Madrid; vai e di Faemino: “Onte fun a un restaurante, destes de nova cociña e pedín un solombo avec des champignon sauvages. Tráemo o camareiro e dígolle: “Pero, ¿Isto que é?” “Pois o que me pediu o señor, o seu solombo” avec des champignon sauvages, respóndeme. E era un minúsculo anaco de carne rodeado de pinturiñas nun prato moi grande. Unha cousa de comer de nada, así de pequena, pero nun prato enorme. Míroo e dígolle ao camareiro, “¡Pero home, empánelo polo menos!”. Agora xa, o que temos que tragar nin se molestan en empanalo.