A baixa que gañou un torneo de pádel

¡Ei Tecnófilos! Que está a pasar por aí? Pois esta semana toca falar de algo que levo anos repetindo ata a saciedade: en España o absentismo laboral non é unha anécdota, é un modelo de negocio. E como o dato mata o relato, comezo polos números antes de contarlles a historia que lle dá título a este artigo.

Segundo os datos da patronal de mutuas AMAT, o equivalente de traballadores que non pisaron o seu posto nin un só día durante todo 2025 ascende a 1.789.369 persoas. Repito a cifra porque hai que deixala repousar: case 1,8 millóns de empregados equivalentes, un 7,73% máis que en 2024 e un 136% máis que en 2015. Non falamos dunha variación estatística, falamos dunha tendencia que se converteu en estrutura.

Este mes o debate reabriuse porque Alberto Núñez Feijóo atreveuse a poñer o problema enriba da mesa, e como era de esperar, desde o Goberno lanzáronse contra el por sinalar a existencia de baixas fraudulentas. Sánchez, Yolanda Díaz, Mónica García… o patrón de sempre: cando o dato incomoda, atácase ao mensaxeiro. Pero aquí non fai falla un discurso político para demostrar que o problema existe. Basta con preguntarlle a un detective.

E aquí é onde entra a historia que dá nome a este artigo. David Blanco, da axencia de detectives Gran Vía, leva anos destapando fraudes deste tipo, e o caso que me contou roza o cómico se non fose tan grave. Unha traballadora administrativa comunicou unha baixa por incapacidade temporal. Aos seus compañeiros lles comentara, de pasada, que tiña molestias nas costas e no ombreiro. A empresa, con sospeitas fundadas, contratou unha investigación. Os detectives descubriron que a empregada adestraba pádel de dous a tres días por semana. Pero o achado definitivo chegou cando localizaron a súa inscrición nun torneo que se celebraba ese fin de semana. Acudiron, gravárona, fotografárona con teleobxectivo… e gañou o torneo. Co ombreiro que, supostamente, non a deixaba traballar.

Cando a empresa viu o informe, non dubidou: despedimento. E aquí vén a parte que de verdade retrata o sistema. A traballadora demandou alegando despedimento discriminatorio, porque cría —erradamente— que estaba embarazada e que a empresa se enterara por esa vía. Non sabía que había un informe de detectives con fotos e vídeos. Cando o descubriu na conciliación, conformouse cun despedimento procedente e unha indemnización de 3.000 euros. Se chegase a xuízo sen que a empresa tivese esas probas, a factura roldaría os 30.000 ou 40.000 euros. Dez veces máis, por gañar un torneo de pádel de baixa.

Isto é mediocracia en estado puro: un sistema que, por defecto, protexe ao que fai trampas e penaliza ao empresario que ten que demostralo con teleobxectivo e factura de detective. As empresas serias non teñen ningún interese en negar unha baixa a quen a necesita. O que non poden asumir é financiar torneos de pádel co suor —nunca mellor dito— de quen si vai traballar todos os días.

O que non se mide non se controla, e este país leva demasiado tempo sen querer medir. Cando o debate político se converte nunha batalla de relatos e atácase a quen pon o dato enriba da mesa, o problema non se resolve, disfraza. E mentres tanto, cada caso como este —multiplicado por miles— sae dos petos da Seguridade Social e da competitividade das nosas empresas.

Imos tentar aprender algo: a próxima vez que alguén lles diga que falar de fraude nas baixas é “criminalizar ao traballador”, pregúntelle se escoitou falar do torneo de pádel.

 ¡Se me tecnologizan!