Nun mundo onde case calquera poderá xerar textos, informes, presentacións ou análises razoablemente competentes coa axuda da intelixencia artificial, a diferenza xa non estará en producir máis contido senón en saber que merece ser pensado, que merece ser lido e que merece ser cuestionado.
A metacognición non é un exercicio de autoaxuda nin unha moda de LinkedIn con fondo beige, é un proceso profundamente violento para o ego.
Vivimos unha etapa marcada por unha elevada polarización política e social, por discursos que a miúdo simplifican a realidade económica e empresarial, e por unha crecente desconfianza cara á actividade empresarial en determinados ámbitos do debate público.
Nos ciberataques, ademais dos riscos que solemos imaxinar como a perda de acceso a sistemas, a interrupción do servizo ou mesmo o roubo de información, existe unha derivada menos visible e, en moitos casos, igual de delicada: a xurídica.
Hai que apostar pola “IIA”, é dicir, unha Industrialización Intelixente Avisada, pendente do importante: non converter as nosas fábricas, unha vez compradas, en meros lugares de montaxe e nós en simples almacenistas.
A Kevin Warsh, novo presidente da Reserva Federal, présuplense actuacións para baixar os tipos de interese, reducir o balance da institución e ofrecer menos pistas das súas accións futuras para evitar distorsións.
España necesita empresas grandes, non por estética, senón por supervivencia económica, porque son as que xeran estabilidade, investimento e capacidade de reacción; as pemes son o inicio, non o destino.
Xi Jinping aparece como un líder máis estable e previsible que o seu rival estadounidense, algo especialmente valorado por moitos países nun contexto internacional cada vez máis incerto.
O estudo ‘Fintech en España. Novos modelos de negocio, innovación e finanzas inclusivas’ do grupo de investigación da Universidade da Coruña ‘Money in transformation’ (MONFIN), pon sobre a mesa unha evidencia incómoda: o ecosistema fintech español madurou, pero a inclusión financeira segue a ser a gran tarefa pendente.
A verdadeira ameaza para o emprego non é a intelixencia artificial. É a présa por usala sen entendela. Un argumento en defensa da SLOW AI, a reciclaxe real e a gobernanza da que ninguén quere falar.
