O Supremo dá a razón a Inditex e rexeita un recurso da CIG por vulneración da liberdade sindical
O sindicato demandou á multinacional con sede en Arteixo, CC OO e UGT ao entender que se vulnerou o seu dereito de liberdade sindical e de folga por impedirlles formar parte das comisións negociadoras dos acordos sobre as condicións salariais dos traballadores de 2022 e 2023.
Imaxe de arquivo dunha manifestación das dependentas das tendas do grupo Inditex na Coruña. EFE/Cabalar
Comentarios
O Tribunal Supremo rexeitou un recurso da CIG contra unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) na que se desestimou a súa demanda contra o grupo Inditex, CC OO e UGT por vulneración da liberdade sindical durante as comisións negociadoras de 2022 e 2023 para negociar as condicións retributivas e sociais dos traballadores do grupo.
Tal e como recolle a sentenza do Alto Tribunal, en 2016, Inditex e CC OO, UGT e a CIG subscribiron un acordo sobre as condicións laborais do cadro de persoal no que se incluía un complemento salarial coñecido como ‘plus sede’, vinculado á “realización dunha formación, a determinar pola empresa e a realizar en xornada laboral, que compensaría a especial esixencia e coñecemento que implica a prestación de servizos en A Coruña ao ser as tendas ‘banco de probas’ para moitas das ferramentas, iniciativas, aplicacións etc., a desenvolver no conxunto das tendas da empresa”.
Catro anos despois, o xigante téxtil pecha con CC OO e UGT un acordo marco estatal sobre as condicións laborais nos cadros de persoal das tendas absorbidas como consecuencia do “plan de transformación dixital” e o “concepto de tenda integrada”. No outono de 2022 estes mesmos sindicatos reclaman á empresa unha serie de medidas para compensar o impacto da inflación e que se reverta no cadro de persoal parte dos beneficios así como unha serie de medidas específicas para os traballadores de A Coruña.
Naquela data a CIG tamén efectúa reclamacións “presentando unha plataforma reivindicativa” e, considerando que as propostas da multinacional eran “totalmente insuficientes”, convocou unha manifestación para o domingo 6 de novembro, á que se sumaría a dos días 24 e 25 de novembro, en plena campaña do Black Friday e dúas semanas máis tarde de que a empresa, CC OO e UGT pechasen un acordo sobre os incentivos para dependentas por tendas.
Tres meses máis tarde, o 9 de febreiro de 2023, subscribiuse un acordo colectivo estatal entre as cadeas comerciais do Grupo Inditex en España, a Federación de Servizos de CC OO e a Federación de Servizos Mobilidade e Consumo de UGT para a mellora e homoxeneización das condicións retributivas e sociais das persoas traballadoras do grupo.
A finais dese ano, a central sindical continúa sen estar conforme e convoca dúas novas xornadas de folga durante a campaña de Nadal, en concreto, para os días 23 de decembro e 7 de xaneiro. Segundo recolle a sentenza do Supremo, os motivos son “a negativa do Grupo Inditex a acordar unhas condicións salariais e de traballo acordes cos grandes beneficios que as traballadoras das tendas xeran e polo agravio comparativo co resto do persoal do grupo”. Con todo, estas xornadas de folga foron desconvocadas despois de que Inditex presentase unha oferta económica.
Tres días antes da primeira xornada de paro, os de Marta Ortega e Óscar García Maceiras propoñen incrementar en 200 euros en 15 pagas a cantidade pactada en 2022 no acordo con CCOO e UGT sobre incentivos para as dependentas. “Este incremento adicional realízase mediante o plus compensatorio de beneficios do artigo 25 do Convenio sectorial provincial, aplicable a grupos de empresas con matriz en España que ocupen na provincia da Coruña máis de 1.000 persoas, de xeito que o incremento total será o seguinte: primeiro ano: 322,93 euros/mes (122,93 en “plus sede” e 200 euros no plus de convenio); segundo ano: 342,93 euros/mes (142,93 en “plus sede” e 200 euros no plus de convenio) e terceiro ano: 382,93 euros/mes (142,93 en “plus sede” e 200 euros no plus de convenio)”. A oferta da empresa é sometida a asemblea e termina por ser aceptada pola representación das traballadoras en A Coruña.
Demanda ante o TSXG
Tras este periplo de protestas e negociacións, a CIG decide demandar á multinacional con sede en Arteixo, á Federación de Servizos á Cidadanía de CC OO e á Federación Estatal de Servizos, Mobilidade e Consumo da UGT, ao entender que fora vulnerado o seu dereito de liberdade sindical e de folga ao impedirlle formar parte das comisións negociadoras dos acordos de afectación xeral asinados para todo o grupo a nivel nacional –o outono de 2022 e o de febreiro de 2023– que, ao seu xuízo, supuxo “o desprazamento á negociación estatal dun conflito laboral localizado na provincia da Coruña na que o sindicato é maioritario”.
O TSXG argumentaba na súa sentenza na que desestimou a demanda que o sindicato “non achegara indicios suficientes da vulneración dos dereitos fundamentais que denuncia mentres que as demandadas acreditan que a súa actuación non é en modo algún contraria á liberdade sindical, por canto se limitou á sinatura de varios acordos a nivel estatal do grupo de empresas nos que o sindicato demandante carece de lexitimación para formar parte da comisión negociadora”, ao non contar, a nivel estatal, cunha representatividade superior ao 10%.
Consideraba ademais o TSXG na súa resolución que non se tería producido un “desprazamento ilegítimo” ao ámbito nacional do eixo da negociación relativa ao plus de sede dos centros de traballo da Coruña na medida en que a materia xa formaba parte da negociación nese ámbito.
A decisión do Supremo
O Tribunal Supremo ratifica a sentenza do TSXG e sinala na súa resolución que “non se discute e todas as partes aceptan que o sindicato CIG é o maioritario nos centros de traballo do grupo de empresas na provincia da Coruña cun porcentaxe de representación que supera o 65%. Mentres que a nivel estatal só dispón do 5,4%, fronte ao 53% de CCOO e 23% de UGT”.
Non obstante, entende o Alto Tribunal que, se ben é certo que o ‘plus sede’ ten a súa orixe nos acordos acadados no ámbito territorial da Coruña no ano 2016, “iso non significa que calquera posible alteración futura desa materia quede necesariamente vinculada de xeito irreversible á negociación territorial nesa provincia, de tal forma que impida calquera tipo de negociación ao respecto no ámbito estatal da empresa”, en especial, cando se trate de quen “ostentan lexitimación para pactar convenios colectivos estatuarios nos termos que contempla o artigo 87 do Estatuto dos Traballadores”.
Con todo iso o Supremo desestima o recurso de casación presentado pola CIG e ratifica a sentenza do TSXG.
