O Supremo asume a tese do TJUE e tumba o recurso de Massimo Dutti contra Facenda polas importacións de Asia

• Marta Ortega ficha a Galliano para o xiro de Zara ao luxo accesible con Inditex duplicando o valor de Dior en bolsa
• As franquías, o escudo de Inditex para blindarse en conflitos como Oriente Medio, achegan o 7% das vendas

A pugna de Inditex con Facenda sobre o pago de impostos polas importacións de Asia á UE suma un novo capítulo. O Tribunal Supremo desestimou o recurso de Massimo Dutti e fíxase nos criterios interpretativos establecidos polo Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE), ao que pediu asistencia para que aclarase a interpretación sobre a expresión aludida na normativa comunitaria que sinala que as mercadorías «se vendan para a súa exportación ao territorio aduaneiro», un dos requisitos establecidos na normativa. 

Nunha sentenza do pasado 4 de marzo, consultada por Economía Digital Galicia, a Sala do Contencioso-Administrativo do Supremo desestimou o recurso de casación interposto polo grupo Massimo Dutti contra a resolución da Audiencia Nacional de maio de 2022 na que se confirmaba a decisión do Tribunal Económico-Administrativo Central, adscrito ao Ministerio de Facenda, sobre os acordos de liquidación en concepto de Tarifa Exterior Común e o Imposto sobre o Valor Engadido (IVE). 

Orixe da discrepancia de Massimo Dutti coa Axencia Tributaria

A discrepancia coa Axencia Tributaria está relacionada coa operativa seguida pola multinacional de Amancio Ortega ao adquirir roupa aos provedores asiáticos a través da filial ITX, domiciliada en Suíza. Esta sociedade, posteriormente, vendía as prendas ás distintas cadeas do xigante téxtil para distribuílas desde os seus centros loxísticos españois. Inditex tributaba pola primeira venda, pero Facenda consideraba que debía facelo pola segunda. 

En concreto, o Tribunal Económico-Administrativo Central sinalaba que a multinacional galega tería utilizado de forma incorrecta o chamado “réxime de vendas sucesivas”, que se aplica nas aduanas cando se vai vender na UE. “A entidade Massimo Dutti aplicou o réxime de vendas sucesivas, utilizando como base para a valoración das mercadorías nas declaracións de importación o prezo pagado pola mercadoría na primeira venda (do provedor asiático a ITX) por ser a venda anterior á última que dá lugar á importación da mercadoría na Unión Europea e entender, sen ningún xénero de dúbida, que se trataba dunha venda con vistas á exportación ao territorio da UE, pois, como queda acreditado sen ser feito controvertido, no momento da venda, consta que as mercadorías procedentes dun terceiro país introduciranse no territorio aduaneiro da Comunidade”, explica a sentenza do Supremo. 

Nos exercicios 2014 e 2015 Massimo Dutti declarou como valor en aduana o facturado polos fabricantes asiáticos a ITX, é dicir, o prezo concertado para a primeira venda. A Administración Tributaria considerou entón que esa primeira venda non se concluíu para a exportación con destino ao territorio aduaneiro da UE e estimou que “o valor en aduana que debía terse en conta era o que efectivamente deu lugar á importación das mercadorías”, é dicir, a segunda venda. 

Con base nisto a Axencia Tributaria emitiu en 2017 un acordo de liquidación en concepto de Tarifa Exterior-Comunidade por un importe total de 2,6 millóns de euros (un de 2,19 millóns, por importacións e outros dous polo IVE devengado). Massimo Dutti interpuxo recurso contra esta resolución que a Sección Séptima da Sala do Contencioso-Administrativo da Audiencia Nacional desestimou ao entender que “o feito de que no momento da primeira venda, as mercadorías tivesen como destino a Unión non era suficiente, posto que, atendendo á súa etiquetaxe, poderían ter sido reexportadas a terceiros países”. 

Interpretación do TXUE

Massimo Dutti recorreu esta resolución en casación ante o Supremo, que plantexou unha cuestión prejudicial ante o TXUE para que aclarase “como debía interpretarse a esixencia de que a venda anterior, no caso de vendas sucesivas, se efectúe con vistas á exportación ao territorio aduaneiro da Unión”. 

“En particular, preguntouse se a expresión «exportación con destino ao territorio aduaneiro da UE», que figura no artigo 29, apartado 1, do código aduaneiro comunitario e que se reflicte no artigo 147 do Regulamento n.º 2454/93, debe entenderse no sentido dunha introdución física e xeográfica das mercadorías nese territorio ou máis ben no sentido de referirse á introdución das mercadorías no mercado da Unión en sentido económico e comercial”.

Nunha sentenza de outubro de 2025 o TXUE respaldou o criterio dos técnicos da Axencia Tributaria ao sinalar que “non cabe considerar que se aportou a proba de que unha venda como a descrita se concluíu con vistas á exportación das mercadorías con destino ao territorio aduaneiro da UE se, no momento desa venda, se descoñecía o destino comercial das mercadorías en cuestión e a introdución planificada desas mercadorías nese territorio só se plantexaba á espera dunha decisión sobre o destino final daquelas”. 

O TXUE sinalou ademais que “cando unhas mercadorías foron obxecto de dúas vendas antes da súa introdución no territorio aduaneiro da Unión Europea, para unha vez alí ou ben ser incluídas no réxime de depósito aduaneiro, ou ben ser despachadas a libre práctica, non é posible estimar que a primeira venda foi concluída para a exportación desas mercadorías con destino ao territorio aduaneiro da Unión se, no momento desa primeira venda, o único acreditado era que esas mercadorías estaban destinadas a ser introducidas nese territorio, sen que se tivera determinado aínda o lugar de comercialización final daquelas”. 

A decisión do Tribunal Supremo

Segundo explica o Supremo na sentenza do 4 de marzo, en atención á interpretación do TXUE, “o mero destino xeográfico da primeira venda (transporte e introdución en territorio aduaneiro da UE a través do despacho a libre práctica) é un elemento indiciario de que a mesma se concluíu con vista á exportación, pero non é suficiente no caso de vendas sucesivas, senón que hai que acreditar que xa na primeira venda as mercadorías estaban destinadas a ser comercializadas no territorio aduaneiro da Unión. Consecuentemente, hai que acreditar que o territorio aduaneiro da Unión non era só o seu destino xeográfico, senón que se trataba do destino comercial efectivo”.

A Sala do Contencioso Administrativo sostén, segundo a xurisprudencia da UE, que a normativa aduaneira esixe que “a venda cuxo valor de transacción se quere ter en conta debe ter o territorio aduaneiro da Unión por destino comercial e non só físico”. 

Con todo iso, o Tribunal Supremo considera que “non hai lugar ao recurso de casación interposto polo grupo Massimo Dutti” contra a resolución da Audiencia Nacional avalando así a argumentación da Axencia Tributaria.

Outros recursos de Inditex

O réxime de vendas sucesivas modificouse no ano 2016, ano no que o novo código aduaneiro estableceu que a tributación debía aplicarse á segunda venda, aspecto que explicaría que o litixio de Massimo Dutti afecte aos anos anteriores. A discrepancia coa interpretación realizada só se circunscribe a esta marca; outras cadeas da multinacional como Zara Home, Stradivarius, Oysho, Bershka, tamén presentaron recursos ás liquidacións, todos eles desestimados pola Audiencia Nacional.