Oysho segue a Massimo Dutti e perde no Supremo o recurso contra Facenda polas importacións de Asia

• Antonio Abril, sobre Amancio Ortega e Inditex: “É unha combinación de emprendemento carismático e xestión do talento”
• Irán acurtando a distancia entre Inditex, Santander e Iberdrola na bolsa e sitúaas no top 15 de valores da UE

O Tribunal Supremo rexeitou o recurso de casación de Oysho na causa contra a Axencia Tributaria polas importacións de Asia á UE. O Alto Tribunal aplica a doutrina xurisprudencial do Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE) ao que pediu asistencia para que aclarase a interpretación sobre a expresión aludida na normativa comunitaria que sinala que as mercancías «se vendan para a súa exportación ao territorio aduaneiro». Dita interpretación foi requirida nun caso similar entre Massimo Dutti e Facenda, no que tamén rexeitou o recurso de casación 

Nunha sentenza do pasado 18 de marzo, consultada por Economía Digital Galicia, a Sala do Contencioso-Administrativo do Supremo desestimou o recurso de casación interposto pola firma de roupa deportiva de Inditex contra a sentenza da Audiencia Nacional na que se desestimou o recurso do Tribunal Económico-Administrativo Central, adscrito ao Ministerio de Facenda, que denegaba “a solicitude de devolución de dereitos arancelarios en relación coas declaracións de importación” de Oysho no exercicio 2016.

O punto de partida da discrepancia coa Axencia Tributaria radica no propio sistema seguido pola multinacional ao adquirir roupa aos provedores asiáticos a través da filial ITX, domiciliada en Suíza, a través da cal vendía posteriormente as prendas ás distintas cadeas do grupo para distribuílas desde os seus centros loxísticos españois. Inditex tributaba pola primeira venda, pero Facenda consideraba que debía facelo pola segunda.

No caso de Oysho, segundo figura na sentenza do Supremo, durante o 2016 presentou solicitudes de devolución dos dereitos arancelarios correspondentes ás declaracións de importación presentadas nos meses de abril a xuño e xullo a decembro dese ano. En concreto, presentouse unha acta de liquidación polo concepto “Tarifa Exterior Común” por un total de 172.294,89 euros e outra polo “IVE á importación” de 37.058,43 euros. 

A Xefa Adxunta da Oficina Técnica da Dependencia de Control Tributario e Aduaneiro da Delegación Central de Grandes Contribuíntes da Axencia Tributaria denegou as devolucións solicitadas, decisión contra a que Oysho presentou reclamacións que foron á súa vez desestimadas en xuño de 2019 polo Tribunal Económico-Administrativo Central. 

Entendía este tribunal que “a admisión do prezo concertado nunha venda anterior á última en virtude da cal se introduce a mercadoría na Comunidade dependerá da existencia de probas que acrediten que o destino das mercancías importadas era, desde o momento da concertación da citada venda, o territorio comunitario. Non basta, polo tanto, que a mercadoría se envíe á Comunidade con destino a un comprador comunitario, é necesario que poida acreditarse que a finalidade da adquisición era a súa introdución no mercado comunitario”. 

Para o Tribunal Económico-Administrativo Central, Oysho tería utilizado de forma incorrecta o chamado “réxime de vendas sucesivas”, que se aplica nas aduanas cando se vai vender na UE xa que “o fundamento último deste sistema é que o valor en aduana que se declare sexa aquel que se concertou entre as partes a sabiendas de que a mercadoría se vendería no territorio da Comunidade, por iso, cando no momento de efectuar a compra se descoñece o destino real da mercadoría, non cabe aplicar aquel, con independencia de que finalmente as mercancías se introduzan no circuíto económico da Comunidade”. 

Contra esta última resolución Oysho presenta un recurso que a Sección Séptima da Sala do Contencioso-Administrativo da Audiencia Nacional termina por desestimar en setembro 2022 e que lle levaría a elevar a causa ao Supremo. 

Interpretación do TXUE

O Tribunal Supremo plantexou unha cuestión prejudicial ante o TXUE nunha causa similar na que Massimo Dutti litigaba coa Axencia Tributaria polas mesmas importacións con Asia. En concreto, solicitaba que aclarase  “como debía interpretarse a esixencia de que a venda anterior, no caso de vendas sucesivas, se efectúe con vistas á exportación ao territorio aduaneiro da Unión”. 

“En particular, preguntouse se a expresión «exportación con destino ao territorio aduaneiro da UE», que figura no artigo 29, apartado 1, do código aduaneiro comunitario e que se reflicte no artigo 147 do Regulamento n.º 2454/93, debe entenderse no sentido dunha introdución física e xeográfica das mercancías nese territorio ou máis ben no sentido de referirse á introdución das mercancías no mercado da Unión en sentido económico e comercial”.

Na sentenza de outubro de 2025 o TXUE respaldou o criterio dos técnicos da Axencia Tributaria ao considerar que “non cabe considerar que se aportou a proba de que unha venda como a descrita se concluíu con vistas á exportación das mercancías con destino ao territorio aduaneiro da UE se, no momento desa venda, se descoñecía o destino comercial das mercancías en cuestión e a introdución planificada desas mercancías nese territorio só se plantexaba á espera dunha decisión sobre o destino final daquelas”. 

“Cando unhas mercancías foron obxecto de dúas vendas antes da súa introdución no territorio aduaneiro da Unión Europea, para unha vez alí ou ben ser incluídas no réxime de depósito aduaneiro, ou ben ser despachadas a libre práctica, non é posible estimar que a primeira venda foi concluída para a exportación desas mercancías con destino ao territorio aduaneiro da Unión se, no momento desa primeira venda, o único acreditado era que ditas mercancías estaban destinadas a ser introducidas nese territorio, sen que se tivera determinado aínda o lugar de comercialización final daquelas”, sinalaba o órgano xurisdicional da UE. 

A decisión do Tribunal Supremo no caso de Oysho

En base a esta interpretación do TXUE, o Tribunal Supremo considera que “é necesario que Oysho acredite que no momento en que se formalizou a primeira venda efectuada polos provedores asiáticos a ITX, as mercancías estaban destinadas a comercializarse no territorio aduaneiro da UE”. 

“Á vista do contido da sentenza da Audiencia Nacional, evidénciase que non conseguiu acreditar cal sería o destino final das mercancías, ao marxe da entrada na zona xeográfica. Isto é, non alcanzou a probar de forma indubidable que no momento da venda entre os provedores asiáticos e ITX as mercancías estivesen destinadas a ser comercializadas efectivamente no territorio da Unión Europea. Non existe proba que asegure a trazabilidade da venda entre os provedores chineses e Oysho pois ITX era quen decidía, unha vez que as mercancías chegaban ao territorio xeográfico da UE, se as mercancías eran despachadas a libre práctica ou se introducían en depósito aduaneiro (…). a operativa desenvolvida ordinariamente polo Grupo Inditex impide coñecer ab initio cal é o destino final das mercancías, pois iso dependerá a posteriori das necesidades de abastecemento das distintas tendas franquiciadas”. 

A Sala do Contencioso-Administrativo sinala que é precisamente esta falta de proba sobre o lugar de comercialización “o que impide aplicar o réxime de vendas sucesivas, ao non acreditarse que a venda entre provedores asiáticos e ITX se efectuase con vistas á exportación no territorio aduaneiro da UE. Por todo iso, o Tribunal Supremo termina por desestimar o recurso de casación contra a sentenza da Audiencia Nacional, confirmando así o criterio dos técnicos da Axencia Tributaria. 

Outras causas de Inditex

O réxime de vendas sucesivas modificouse no ano 2016, ano no que o novo código aduaneiro estableceu que a tributación debía aplicarse á segunda venda, aspecto que explicaría que o litixio de Massimo Dutti afecte aos anos anteriores. A discrepancia coa interpretación realizada só se circunscribe a Oysho e Massimo Dutti; outras cadeas da multinacional como Zara Home, Stradivarius ou Bershka, tamén presentaron recursos ás liquidacións, todos eles desestimados pola Audiencia Nacional.