Medidas que dean respiro á industria

A industria española atravesa unha etapa crítica na que as tensións estruturais, a competencia internacional e os retos ambientais converxen nun punto de inflexión. Xa non cabe falar unicamente de conxuntura, senón de transformación: cómo facemos que a nosa industria non só sobreviva, senón que lidere a modernización económica do país.

Neste contexto, os recentes planteamentos da Confederación de Empresarios de Galicia (CEG) ao Ministerio de Industria e Turismo -que poñen o foco en máis industria, máis innovación, máis autonomía e máis internacionalización- son unha chamada de atención pertinente e, sobre todo, necesaria.

Unha industria que sostén a economía

Non é exaxerado afirmar que a industria é o corazón produtivo de España. Segundo datos recentes, o sector industrial podería aportar arredor do 16% do PIB nacional, e é responsable de aproximadamente o 70% das exportacións de bens, así como de case tres millóns de empregos directos con niveis de cualificación relativamente altos. Con todo, estas cifras mostran tamén que estamos por debaixo da media europea en peso industrial, e que o potencial de crecemento existe se se adoptan as políticas correctas.

É difícil falar de recuperación económica sólida sen unha industria dinámica. O impulso do consumo e certa robustez no emprego permitiron que o PIB español creza, incluso en momentos de incerteza global, con incrementos trimestrais do 0,8% ou máis en algúns períodos recentes. Pero detrás destes datos macroeconómicos existe unha realidade industrial que esixe máis que cifras: esixe medidas tangibles que ofrezan respiro real ás empresas manufactureras e produtivas.

“Non é exaxerado afirmar que a industria é o corazón produtivo de España”

O primeiro deses respiros necesarios pasa por medidas que alivien a presión sobre custos e competitividade. A decisión do Goberno de aumentar axudas destinadas a compensar os custos de emisións de CO₂ para as industrias electrointensivas -cunha dotación de 600 millóns de euros para 2025, o dobre que en 2024- é un paso na dirección correcta, especialmente para sectores con alta exposición enerxética.

Xunto con isto, as empresas reclaman simplificación administrativa, seguridade xurídica e a eliminación de barreiras burocráticas que lastran a inversión. Tal como trasladou a CEG, existe unha necesidade clara de unidade de mercado e dun marco regulador que non penalice a actividade produtiva con cargas desproporcionadas.

Con todo, ofrecer respiro non pode limitarse a amortiguar custos. A verdadeira recuperación industrial esixe unha visión estratéxica que coloque a España na vangarda da innovación tecnolóxica, dixital e sostible. A inversión en proxectos estratéxicos de transformación —como os PERTE xestionados desde Industria, que captaron miles de millóns de euros para proxectos de automatización, dixitalización e novas capacidades produtivas— é un exemplo diso.

“Un dos grandes retos é mellorar o acceso das pemes industriais a financiamento áxil e diversificado”

Innovar non é un luxo; é unha necesidade competitiva. Son as empresas innovadoras as que aumentan produtividade, captan máis valor engadido e sosteñen salarios mellores.

Por iso, un dos grandes retos é mellorar o acceso das pemes industriais a financiamento áxil e diversificado, ferramenta que tamén foi reivindicada pola CEG no seu diálogo co ministerio. Para que isto ocorra, a administración debe promover instrumentos financeiros que saiban atender tanto ás grandes industrias como ás pequenas e medianas, que sofren maiores restricións de capital.

A sostibilidade é outra peza que non pode faltar nesta reflexión. A industria europea e global está migrando cara a modelos máis limpos e eficientes, impulsados por esixencias reguladoras e pola demanda de mercados máis esixentes. A transición enerxética e a descarbonización son inevitables, pero tamén poden converterse nunha vantaxe competitiva se se xestionan con visión e apoio.

O enorme compoñente de sostibilidade nos plans industriais —como a descarbonización de procesos ou a eficiencia enerxética— non só responde a obrigacións climáticas, senón que permite reducir custos operativos a medio prazo, acceder a novos mercados verdes e atraer investimentos. Isto demanda esforzos adicionais, investimento en I+D e alianzas estratéxicas público–privadas, e implica tamén un cambio de paradigma: ver a sostibilidade non como un custo, senón como unha oportunidade de futuro.

Falamos, polo tanto, dun cambio de paradigma: pasar de políticas reactivas a políticas proactivas. O alivio temporal de presións como os custos enerxéticos ou a burocracia é útil, pero non suficiente se non vai acompañado dunha aposta clara por capacidades industriais futuras. Este é o centro da visión que CEG insistiu en transmitir ao ministerio: unha industria conectada con innovación, autonomía estratéxica e orientación internacional.

Ese cambio tamén debe incluír redes de educación e formación profesional que estean acordes coas demandas da industria do século XXI, creando emprego non só en cantidade, senón en calidade e con formación técnica avanzada, o que ademais reduce a fenda de habilidades que moitos sectores industriais están experimentando.

A industria española pode e debe ser un motor de crecemento sostible, de emprego de calidade e de innovación estratéxica. Pero para iso require un marco de políticas que vaia máis aló de parches temporais: medidas que dean respiro, si, pero tamén unha visión estratéxica que sitúe á industria no centro da política económica, integrando sostibilidade como un factor de competitividade, non como unha imposición. O diálogo entre os representantes empresariais -como a CEG- e o Ministerio de Industria é un paso necesario, e o seu enfoque en industria, innovación, autonomía e internacionalización é o reflexo dunha axenda que España non pode permitirse ignorar.