O transformismo xeopolítico de Sánchez

No complexo taboleiro da xeopolítica contemporánea, a ambigüidade adoita ser unha ferramenta de supervivencia, pero para Pedro Sánchez converteuse nunha doutrina de Estado. Mentres o seu Goberno en España se atopa cercado por escándalos de corrupción que alcanzan o seu círculo máis íntimo e depende dunha aritmética parlamentaria extremadamente precaria co separatismo, o líder socialista lanzou unha ofensiva diplomática agresiva. O seu obxectivo é claro: proxectarse como o faro dunha “alianza progresista” global e a ponte indispensable entre Europa e o chamado “Sur Global”. Con todo, esta cruzada parece menos un imperativo ideolóxico —propio dun político marcado por un pragmatismo camaleónico— e máis unha manobra de distracción para prolongar a súa vida política doméstica, unha estratexia que está sementando unha profunda desconfianza entre os seus socios da Unión Europea e a OTAN.

A diplomacia de Sánchez non responde a un plan estratéxico nacional de longo percorrido, senón a unha urxente necesidade de osíxeno mediático. Ao actuar como anfitrión de cumes internacionais en territorio español, Sánchez busca vender a imaxe dun estadista indispensable no combate global contra o “fascismo”, unha narrativa que utiliza internamente para demonizar á oposición e desviar a atención da parálise reformista en Madrid. Esta estratexia gañou contornos transatlánticos a través da súa estreita sintonía co Brasil de Lula da Silva. Ao aliñarse coa retórica do líder brasileiro, Sánchez intenta validar un eixo ideolóxico que a miúdo cuestiona as estruturas de poder occidentais, posicionándose como un aliado de nacións que buscan un novo orde mundial. Non obstante, este flirteo con potencias que impulsan axendas alternativas xera recelo en Bruxelas, onde a cohesión do bloque é vital fronte ás ameazas externas.

Máis reveladora e preocupante para a estabilidade europea foi a súa recente postura fronte a China. Nun momento no que a Unión Europea endurece o seu ton cara a Pequín e defende unha estratexia de “reducción de riscos” para protexer a seguridade económica do continente, Sánchez optou por un camiño divergente. Ao ofrecerse a Xi Jinping como un aliado estratéxico dentro da propia Europa, o presidente español demostra que a súa “ideoloxía” é elástica e secundaria fronte á necesidade de relevancia externa. Este abrazo ao réxime chinés, motivado polo oportunismo político , ignora as profundas contradicións democráticas e as advertencias de seguridade da Alianza Atlántica a cambio dunha fotografía no centro das grandes decisións mundiais. No taboleiro de Sánchez, a xeopolítica parece ser apenas un accesorio de marketing político: un intento desesperado de parecer un xigante fóra para non caer como un anano político na casa.

Esta ambigüidade diplomática está a pasar factura á reputación de España nos cuarteis xerais da OTAN. A Alianza baséase na previsibilidade e na unidade fronte a desafíos sistémicos, e a tendencia de Sánchez a actuar por libre xera sospeitas lexítimas sobre a súa fiabilidade como socio estratéxico. Ao validar, aínda que sexa indirectamente, as teses de bloques que buscan a “desdolarización” agresiva —como a impulsada por China a través do sistema BRICS PAY—, España comeza a ser vista non como un piar da orde transatlántica, senón como un elo débil. Mentres países como a India, baixo o liderado de Narendra Modi, exercen de freo interno á hegemonía chinesa dentro dos BRICS defendendo a súa autonomía estratéxica, Sánchez parece disposto a ceder terreo e influencia europea a cambio de beneficios políticos inmediatos.

En última instancia, o plan de Sánchez de liderar unha “terceira vía” entre Occidente e o “Sur Global” é un xogo de espellos que pon en risco a soberanía e a credibilidade española. Ao tentar contentar a Pequín e Brasilia mentres mantén o seu asento en Bruxelas, o líder socialista corre o risco de deixar España en terra de ninguén. Os socios europeos observan con crecente cinismo como o Goberno de España utiliza a política exterior como unha cortina de fume para tapar debilidades internas, o que erosiona a capacidade de influencia real do país na toma de decisións críticas da Unión. Se España continúa sendo percibida como un actor que antepón a supervivencia do seu líder á seguridade colectiva do bloque occidental, rematará sendo un actor irrelevante, un peón útil para as ambicións de potencias autoritarias pero un aliado baixo sospeita para aqueles que comparten os seus valores fundacionais. Neste axedrez global, a ambigüidade de Sánchez non é liderado, é unha fuxida cara adiante que podería deixar España illada nun mundo cada vez máis polarizado.

O que importa é que España é moito máis que un líder transitorio como Sánchez.