BNG, ERC e Bildu desmarcáronse da celebración da Constitución: «Asentou un modelo centralista»

• O BNG acusa a Rueda de favorecer «un puñado de empresas» e de servir «ás ordes do PP de Madrid»
• Pontón carga contra Rueda e reclámalle os seus «acordos secretos» con Altri

O hemiciclo do Congreso dos Deputados acollerá este martes o acto solemne, presidido polos Reis, para celebrar que a Constitución de 1978 se vai converter na máis lonxeva da historia de España. Esquerra Republicana (ERC), Bildu e o Bloque Nacionalista Galego (BNG) rexeitaron sumarse esta xornada ao alegar que a Carta Magna non lles permite votar a independencia dos seus territorios e que, ademais, a Monarquía impúxoa Franco.

A través do manifesto Nacións con pleno dereito a decidir, democracia para avanzar, as tres formacións reafirman o seu compromiso co “recoñecemento efectivo das nacións que conforman o Estado e co exercicio pleno do dereito de autodeterminación” dos seus territorios.

Neste contexto, reiteran a súa tese de que a Constitución de 1978 “non naceu dun proceso verdadeiramente democrático nin implicou unha ruptura real co réxime franquista”, senón que foi o resultado dun “pacto condicionado” polos límites impostos polas estruturas de poder da ditadura.

Ao seu xuízo, coa Carta Magna consolidouse “a negación de Galiza, Països Catalans e Euskal Herria como nacións” e o seu dereito a decidir, así como o establecemento dun “modelo social inxusto para as maiorías sociais e traballadoras”. “Todo iso -engaden- atado e ben atado mediante unha monarquía imposta por Franco e uns poderes estatais establecidos como garantes desta negación de dereitos e liberdades. Daqueles lodos estes polvos”.

“Limita o autogoberno dos pobos”

Neste sentido, BNG, ERC e Bildu recalcan que a Carta Magna, lonxe de resolver a cuestión nacional e recoñecer o dereito democrático de cada pobo a decidir libremente o seu futuro, a vixente lei de leis “asentou un modelo centralista que limita o autogoberno dos pobos e subordina a súa vontade a unha concepción do Estado uniforme e indivisible”.

“A experiencia destas décadas evidencia que a chamada ‘lonxevidade constitucional’ non implicou a superación do déficit democrático de orixe”, aducen, ao tempo que fan fincapé en que “a lonxevidade dunha norma non é garantía de calidade democrática” e subliñan que a súa “verdadeira fortaleza” reside na capacidade de “recoñecer a diversidade, de respectar a vontade popular, de permitir que os pobos e nacións decidan libre e democraticamente o seu futuro e de blindar os dereitos e liberdades das clases populares e traballadoras”.

Para as tres formacións soberanistas, “a negativa sistemática a habilitar vías democráticas para que a cidadanía galega, catalana e vasca poida pronunciarse sobre o seu estatus político demostra que o actual marco é insuficiente para dar resposta ás aspiracións nacionais e sociais” dos seus pobos. Tamén explican que “o recoñecemento da plurinacionalidade non pode ser retórico nin subordinado”, senón que debe ser “político e efectivo”, é dicir, traducirse no libre e pleno exercicio da soberanía se así o deciden “libre e democraticamente” os seus cidadáns.

Así, argumentan que a Constitución de 1978 segue negando o “novo horizonte político e social” que eles propugnan e que avanzar cara a un tempo novo “verdadeiramente democrático” implica abrir un “proceso constituínte” que recoñeza explicitamente as súas nacións, garanta o dereito de autodeterminación, permita exercer a soberanía e posibilite construír, “desde o respecto e a igualdade, relacións baseadas na libre vontade dos pobos para a construción dun presente e futuro xusto e libre”.