Alcoa utiliza unha filial ao marxe de Ignis para blindarse ante unha suba de prezos do gas en San Cibrao

• Alcoa inxectará 130 millóns na sociedade coa pilota San Cibrao xunto a Ignis EQT, que cambia de nome
• O CEO de Alcoa alerta de “serias dificultades” na planta de alúmina, cun depósito “que se esgotará en 2030”

O materialismo das bombas no Oriente Medio trouxo a Europa o fantasma dunha nova crise enerxética, pasados pouco máis de dous anos desde que decadese a excepción ibérica e co ciclo inflacionista aínda na retina das empresas e da cidadanía. Desde o ataque de Estados Unidos e Israel a Irán, o prezo do gas escalou un 80%, segundo os datos de Mibgas, e o do petróleo, un 14%. A OCU dixo este mércores que prevía un incremento do 30% na factura eléctrica en marzo en comparación co mes de febreiro.

A perspectiva dunha escalada nos prezos da enerxía ten un significado especial en A Mariña, pois foi o factor central das periódicas crises que atravesou Alcoa en San Cibrao, unha industria clave para o norte de Galicia e a última produtora de aluminio primario que queda en España. Con todo, a compañía con sede en Pittsburgh afronta o temor a un aumento adicional das perdas en Galicia desde unha posición algo distinta á última crise enerxética, na que recortou un 50% a capacidade da refinería de alúmina, intentou sen éxito a venda do complexo e apagou temporalmente as cubas de electrólise.

O ano pasado, o grupo incorporou algúns blindaxes financeiros para protexerse da volatilidade dos prezos do gas, que abastece a refinería de alúmina, así como dos da electricidade e do aluminio. “Durante o primeiro e segundo trimestre de 2025, Alcoa subscribiu contratos con múltiples contrapartes para mitigar os riscos financeiros asociados ás variacións nos prezos do aluminio, o gas natural, a electricidade e os tipos de cambio de divisas relacionados coas operacións de San Cibrao”, di a multinacional no informe anual remitido á SEC norteamericana.

No caso da alúmina, Alcoa detalla que contratou swaps fixed-for-floating para mitigar o risco da variación de prezos do gas, como a que está a acontecer agora. Este derivado adoita utilizarse para garantir un prezo obxectivo, ou un pequeno marxe sobre el, establecido pola compañía en base á situación do mercado, pero o grupo estadounidense non ofrece detalles ao respecto, como tampouco sobre o resto de coberturas.

Swaps en medio do apagón

A compañía aplicara blindaxes similares en factorías como a de Portland, en Australia, pero é a primeira vez en, polo menos, os últimos cinco anos, que fai mención a unha cobertura financeira aos riscos enerxéticos no complexo de San Cibrao, o que agora se antoxa do máis oportuno. Este medio consultou a Alcoa sobre o posible impacto do conflito no Oriente Medio nos prezos da enerxía e nas operacións en Galicia, pero por agora limítase a sinalar que están a seguir de cerca a situación e en contacto con clientes e provedores, sen entrar en máis valoracións. “Continuaremos mantendo abertas esas liñas de comunicación”, conclúen.

A firma destas proteccións financeiras, cuxo alcance tampouco se especifica, chegou nun momento singular. Coincidiu co apagón en España, co proceso de reinicio da electrólise na planta de aluminio e coa firma do acordo con Ignis EQT, agora rebautizada como Trento EQT, para formar unha empresa conxunta, inxectar 100 millóns no complexo e tratar de devolvelo á viabilidade.

Unha sociedade ao marxe de San Cibrao

Os contratos financeiros de cobertura de riscos, con todo, non se asinaban desde a empresa conxunta. Tampouco Aluminio Español ou Alúmina Española, as filiais que controlan San Cibrao, protagonizan eses blindaxes. Os contratos forman parte da arquitectura financeira de Alcoa a nivel de grupo. Segundo explica na súa memoria de exercicio, “estes contratos son propiedade dunha filial independente, propiedade ao 100% de Alcoa Corporation (a matriz), e os beneficios ou perdas asociadas non afectan os resultados das operacións de San Cibrao“. Isto parece indicar que os cargos deses contratos ou as melloras que se poidan derivar deles non se van traducir de maneira automática na conta de resultados da fábrica galega. Tampouco o seu socio en A Mariña, propietario do 25% do complexo, figura como partícipe neles.

En todo caso, agora parecen revestir unha singular importancia, especialmente no caso do gas, polo novo escenario xeopolítico. Alcoa xa reduciu en 2022 un 50% a capacidade da refinería de alúmina (1,6 millóns de toneladas métricas) para paliar o impacto da escalada de prezos. As perspectivas para a refinería non son boas, pois o grupo prevé que continúe en números vermellos nos próximos anos. Mentres, desenvolve o seu plan con Trento EQT (Ignis) para facer viable a produción de aluminio a partir de 2027, cando prevé que volva a xerar fluxos de efectivo positivos ata, no escenario máis favorable, compensar os números vermellos da alúmina. A partir dese exercicio, o de 2027, abrirase unha etapa clave para definir, unha vez máis, o futuro da planta. Se os custos enerxéticos o permiten.