Cair de pé

Hai habilidades que adoitan ser comentario típico de conversa familiar, e que, co tempo, demostran que non son só verdade, senón que acaban converténdose en ratificación científica. Unha delas, moi común, é a que indica que hai persoas que sempre saen indemnes de desastres, maiores ou menores, que conseguen que o dano posible se atenúe e, incluso, non se produza. Unha desas destrezas en saír airosos, sinónimo de adaptabilidade e capacidade de reposición é a de “caer de pé”; como os gatos.

Pericia gatuna

Pois ben parece que o saber popular ten base científica. Un equipo de investigadores da Universidade de Yamaguchi, situada no extremo occidental da illa de Honshu en Xapón, acaba de demostrar as razóns da pericia gatuna para sobrevivir baixo as condicións máis adversas, sobre todo nas caídas desde as alturas.

Resulta que todo está no seu deseño anatómico, favorecedor dun aterraxe concebido para producir o menor dano posible. E iso débese a que a súa columna torácica é máis flexible que a lumbar. Cando caen, os gatos provocan unha reacción de torsión, nada habitual sen ter un punto de apoio. En definitiva, que a columna vertebral torácica do mínimo está concebida para ser incrible flexible, tendo unha zona neutra que pode virar libremente case 50 graos con moi pouco esforzo. Pero, a parte lumbar da columna, a inferior, é moito máis firme e actúa como estabilizador.

O proceso é sinxelo durante o enderezamento: o gato xira primeiro a cabeza e as patas dianteiras cara ao chan, rotando a parte superior do tórax, despois a parte inferior lumbar ríxida actúa como unha ancla sólida, permitindo que o micho xire sen perder o control. Polo tanto, endereza antes de chegar ao chan conectando tres movementos: xiro de cabeza, tronco superior flexionado e tronco posterior máis ríxido para estabilizar.

Leccións felinas para Castilla La Mancha

Sen esquecer que aos nacidos en Madrid chámanlles gatos, de onde é natural o propio Pedro Sánchez, as contorsións gatunas poden resultar útiles para entender o desconcerto producido polos últimos resultados ocorridos en Castilla e León.

Despois de todos os vaticinios sobre a estampada que sobre o chan electoral se lle atribuía ao PSOE nas eleccións de marzo 2026, este, cunha habilidade propia dos gatos, caeu de pé. Non é só que non sufrise un descalabro, senón que mesmo incrementou votantes e escanos. E todo iso, a pesar de, utilizando outra desas expresións cotiás gráficas e reveladoras, “coa que está caendo”. O PP non só se mantén, senón que tamén sobe, á par que VOX. Pero para a esquerda do PSOE a situación é de esmagamento, polo que anuncia unha profunda reflexión a partir dos resultados autocalificados de nefastos, non sen razón.

Pero non hai que esquecer os gatos e a súa descrita habilidade para a supervivencia. No caso do PSOE, o máis vaticinado como gran perdedor destas eleccións, consegue manter a cabeza; non en balde, o seu candidato Carlos Martínez, é de clara afinidade sanchista pero sen estridencias. Dados os últimos movementos sociais propostos polo partido no goberno e a composición dun territorio como o castelán leonés, parece que funciona o voto social útil. E da parte lumbar, vista as erráticas derivacións da esquerda máis á esquerda, parece que tamén funcionou o voto útil.

Candidato local afín á cabeza rectora, medidas de contorsión adaptada e base electoral estable, evitan caídas con consecuencias letais. Se a estratexia de supervivencia dos gatos leva funcionando desde os seus inicios evolutivos, parece que esta seguirá sendo o seu modelo ideal para sobrevivir. Pero non sexamos inxenuos. En todo isto dos gatos, a que funciona e primeiro, é a cabeza.