Obxectivo Birmania

Agora que está tan de moda revisar, con non pouca crítica mordaz, incluso cunha pinga de resentimento, a Transición española, hai aspectos que poden resultar ilustrativos para o seu efecto comparativo coa actualidade. Se aquela foi unha época de ilusión, de esperanza e de gusto por un cambio real, parece que a nosa actual se caracterice pola negligencia, o abandono e o descoido. En definitiva, iso que se chama comúnmente desidia.

Desidia

Obxectivo Birmania foi un deses grupos que naceron a partir de 1982, froito da añorada movida madrileña, que entoaba coas súas birmettes, dúas coristas para facer o duduá así bautizadas polo xornalista Tomás Cuesta, cancións simpáticas, frescas, divertidas e bailables. Para gusto daqueles tempos, un tanto menos xunidos de cellas que os actuais, a sinxeleza funcionaba, chegando a gravar catro álbums en dúas etapas diferentes. No primeiro deles, titulado “Tormenta ás 10”, atopábase o seu tema “Desidia”. Comezaba a canción cun “Me tumbo en la hamaca pues no quiero trabajar”. Está claro que si, que eran outros tempos.

Que foi da Transición española?

Ou, simplemente, a Transición. Pois para nacidos despois do efecto 2000, correspondeu a un período da historia de España no que se deixou atrás un réxime ditatorial encarnado polo Generalísimo Francisco Franco, e no cal, despois de corenta anos dun férreo personalismo, pasamos a instaurar unha democracia rexida pola Constitución chamada do 78. Ese podería ser o feito fundacional, e o momento da súa finalización podería tamén cifrarse no ano 1982 coa vitoria do PSOE personificado polo dúo Felipe González e Alfonso Guerra, tras obter máis de dez millóns de votos e acadar unha maioría absoluta no Congreso dos Deputados con 202 membros e un Senado con 134 integrantes. Pura coincidencia coa fundación de Obxectivo Birmania como grupo musical.

E a partir de aí, fómonos convertendo en modernos, con uns Pireneos cada vez máis encollidos e coa consolidación dun réxime para o que, quizais, aínda estabamos pouco preparados, pero que era inevitable se queriamos ter algunha voz que merecese ser escoitada máis alá de Perpiñán. E así foi, a desidia e a abulia deron paso a tempos máis esperanzados e cheos de iniciativas; nada que ver cos de hoxe.

Desidia instalada

Se se consultan as diferentes acepcións do termo, por certo, moi nutrido en sinónimos, no caso do contexto social ou de Goberno, a desidia supón a desatención das necesidades públicas ou a falta de mantemento de infraestruturas. Como se pode ver, estamos atacados de desidia, dunha certa falta de enerxía que, como todo ultimamente, parece contaxiosa.

Segundo a psiquiatría, a abulia extrema, a desidia incapacitante, é froito dese tipo de trastornos que se denominan disociativos. E o extremo xa máximo do trastorno disociativo lévao o de identidade, cando nunha única cabeza conviven, polo menos, dúas personalidades.

¡Acabáramos! Somos incapaces de unificar debido á nosa propia identidade. Se existen dúas Españas, será por algo… Se ata aquela fotografía do triunfo socialista do 82, coas mans entrelazadas en alto dun mozos González e Guerra, acabou en divorcio.

Parte da desidia non deixa de ser máis que escapar da realidade, da responsabilidade propia. Conseguimos a pirueta do retruécano, o dobre looping, a polarización bipolarizada na política española. Hai dúas dereitas e dúas esquerdas, o colmo da polarización sincronizada.

Segundo a clínica, a solución ao trastorno disociativo, deixando aparte a medicación, supón a psicoterapia ou terapia de conversa. Unha das súas vertentes denomínase enraizamento ou grounding que consiste en reconectar co aquí e o agora. Nestes tempos de forte impacto emocional, confusos e paralizantes, ¿non será cousa de conectar coa realidade, a de verdade, sentarse e falar, aquí e agora? E, ademais, é gratis.