Estafador

Agora que están tan de moda as viaxes polo Mediterráneo grazas a Nolan e a súa interminable Odisea, hai que recoñecer que iso de ser ribeirán do Mare Nostrum connota, case impregna o ADN local. Se, como nomea con subtítulo Homero a Ulises, ou Ulises en romano, para resaltar a súa astucia este resulta “fecundo en ardides”, está claro que xa desde aquela, a pillaría e a artimaña instaladas para a obtención do ben propio resultan consustanciais aos sureños. Polo que parece, ata exportamos ese xeito tan noso de actuar a países supostamente tan serios como o era a América do Norte pre Trump.

A Antigüidade recreada

Pois vai e resulta que, no cumio da inventiva dos aboríxenes do homérico “vinoso ponto”, un digno descendente dos latinos do Lacio, Franco Malosso, construíu un falso teatro romano de 5.000 metros cadrados nunha chaira de Vicenza e chegou a cobrar ata 40 euros pola súa visita, non sabemos se guiada ou non. Incluso, atreveuse a presentalo como un achado histórico, cantable por algún que outro cego bardo heleno, perdón, nunca mellor dito o de invidente. Cegos deberían estar todos no seu pobo cando o seu paisano, facéndose chamar Franz Von Rosenfranz nos circuítos artísticos, puidese erguer tamaña megalítica impostura ao longo de dez anos de construción. Coñecido como o Anfiteatro Bérico, resultou ser unha edificación non só moderna, senón envellecida artificialmente. A suposta reconstrucción antóxase tan burda, que a defensa xurídica do pseudo arqueólogo, no cumio da desvergoña, alegou que era tan evidente, que, con compungida honestidade, habería que descartar a tese do engano. Despois de dez anos de litixio por parte do Concello de Arcugnano, o seu pobo, o innovador amante dos vestixios, pero máis do diñeiro e do interese remunerado, resultou condenado a entrar na prisión de Ventimiglia para cumprir unha pena imposta por construción ilegal e falsificación de obras de arte.

O Ecce Hommo de Borja, pero ao burro

Acostumámonos xa tanto ao insólito descaro dalgúns personaxes, que ata acaban converténdose nunha serie de Netflix. A realidade é agora tan aburrida por reiterada, que calquera evento convértese nunha festa verbeneira, necesitados como estamos de estímulo informativo constante. E, como indica o experto en ruínas romanas Jacopo Bonetto, esta é unha demostración máis de que se pode vivir da mentira sen rubor algún, incluso do crime, sobre todo se non hai sangue, debido ao desprezo cada vez máis insultante que mostramos ante o coñecemento e o rigor tanto cultural como científico. A desfachatez incítanos a esbozar unha lixeira sorriso, cando ata o, agardemos, ex narco Oubiña fai visitas guiadas pola ría de Vilagarcía mostrando a Ruta do Narcotráfico, ao xeito dos tours colombianos pola repugnante vida do desprezable Pablo Escobar, ou que El Dioni, si aquel do roubo do furgón e de vida disoluta e mirada disparella, xa nos seus rumbosos 76 anos, pretenda presentarse como candidato á alcaldía do madrileño pobo de El Molar co apoio de VOX.

Decididamente, a vergoña non está de moda

Un coñecido refrán galego sobre a vergoña xa nos alerta, “O que non ten vergoña, en tódalas partes almorza”. En italiano, ao estafador con enxeño, ao astuto ante a candidez e a sentida vergoña alleas, cualidades estas do “parvo” vaia, chámaselle truffatore. E aí está o asunto, no que indica o verbo “truffare”, que non é outra cuestión que denostar ao emprendedor, a quen sabe atopar unha “fiestra de oportunidade” onde outros non ven máis que pedras que se poidan avexentar ou postos a cubrir por expertos profesionais na arte do trufar. Conseguimos socialmente elevar a inxenuidade e a inocencia á categoría de hábitos malsáns, pouco edificantes, incluso prescindibles e antiestéticos; que non rentan, vaia. En fin, que se che enganan é porque es un fato e un pobriño.

“A pouca barba, pouca vergoña”

A falta de rubor e bochorno, tal e como reza o refrán galego, atribuíabase á mocidade e á súa innata escaseza de experiencia, vaia a non saber calcular as consecuencias do mal actuar; xa se sabe, a mocidade é unha enfermidade que se cura co tempo. Antes, dicíase que a vida e o pasar adoitan poñer á xente no seu sitio; pois xa non, e menos nun país onde o anterior ditador morreu na cama. Agora os Trumps, Netanyahus, Putíns (dispensando), Ortegas (o de Nicaragua, non nos vaiamos a confundir), Jameneis, Mileis ou Obiangs (esquecido ditador guineano absolutamente brutal e despiadado) non se agochan nin se ruborizan despois de ser pillados, reiteradamente, en mentiras, embustes e propagacións intencionadas de bulos. ¡A ver se isto da invasión a través do Tarajal non acabará converténdose nun Carajal! Veremos que dan de si as “Cinco semanas en globo” que se tomou o presidente Sánchez no seu retiro de La Mareta. ¿Ou será en La Maleta?