As dez claves da chegada de SAIC a Galicia
Pola súa repercusión, só desde unha perspectiva en clave galega e nacional se pode entender a chegada do grupo chinés propietario de MG a Ferrolterra, con tempos moi pautados, pero cuxo desenvolvemento, como toda aposta industrial intensiva en capital, está chamada a perdurar décadas se sae adiante como está deseñada.
Comentarios
O de SAIC é un proxecto decisivo para o futuro dunha comarca, Ferrolterra, pero tamén vén a ser capital para toda a economía galega (bastará con atendelo cos datos do balance comercial en uns anos), ao tempo que resulta trascendente para España como player europeo no sector do automóbil do futuro. Só desde esa tripla perspectiva se pode interpretar unha inversión da que ata agora só se coñece a súa primeira fase (200 millóns e 1.300 empregos directos), con tempos moi pautados, pero cuxo desenvolvemento, como toda aposta industrial intensiva en capital, está chamada a perdurar décadas se sae adiante como está deseñada. Dez claves axudan a entender a dimensión do proxecto. E hai económicas e políticas.
A relevancia dunha inversión estranxeira diferente. Tradicionalmente, a inversión estranxeira en Galicia caracterizouse por dous trazos: o seu escaso peso relativo no contexto nacional e unha case exclusiva vocación transaccional. O capital estranxeiro chegaba a Galicia para mercar empresas, non para erguer proxectos fabrís de cero que ao final se converten en realidade. E esta dinámica foi unha constante nos últimos vinte anos. De aí a transcendencia da aposta de SAIC.
O proxecto económico da lexislatura para Rueda. Unha gran inversión para esquecer outra. A aposta de SAIC por Galicia é un proxecto que o presidente galego e a súa conselleira de Economía poden asumir como propios, de principio a fin. Ao contrario do que sucedeu con Altri. Agora no seu ocaso en Palas, a do grupo portugués foi unha iniciativa en gran medida herdada da etapa de Núñez Feixoo e Francisco Conde e asumida por Rueda e Lorenzana antes e despois da vitoria electoral de febreiro de 2024. O de SAIC é un proxecto estrela, que xustifica unha lexislatura. O de Altri está a piques de estrelarse.
Cando gobernos central e autonómico suman. Outra das grandes leccións, sobre todo despois de toda a polémica que rodeou a Altri. A pesar do clima de tensión política en España, se algo houbo ata agora por parte de Rueda e a súa conselleira de Economía son boas palabras e agradecementos á xestión de Pedro Sánchez e o Goberno central. SAIC vén a ser un paréntese entre tanta crispación. Neste tempo, houbo incluso discretas visitas á Moncloa para perfilar opcións e tempos. Conclusión: cando se trata de investimentos millonarios, non resulta rendible xestionar contra ninguén, hai que sumar desde distintos planos administrativos. Só así poden saír adiante os proxectos.
Unha licenza social de serie en Ferrolterra. Ferrol e toda a súa comarca non só representan unha área castigada primeiro pola reconversión naval dos oitenta e agora polo fin da térmica de As Pontes, como zona de transición xusta. Tamén é un territorio cunha acusada cultura industrial e unha tradicional vocación centrada no sector secundario, o que sen dúbida facilita o camiño para novas inversións.
A Lei de Aceleración Industrial e a cadea de valor. Outra das claves pasa por garantir que as inversións estranxeiras directas acheguen valor á UE. Sen citar a China, a Lei de Aceleración Industrial introduce condicións para as inversións superiores a 100 millóns en sectores emerxentes, como as baterías, os vehículos eléctricos, a enerxía fotovoltaica e as materias primas fundamentais. Está en fase de consultas. O obxectivo, reforzar as cadeas de subministración da UE, promover a transferencia de tecnoloxía e a creación de emprego de calidade. Alí entra en xogo ese futuro triángulo do automóbil proxectado en Ferrolterra, que debe pasar por fabricar, non só ensamblar. E así está deseñado sobre o papel.
O silencio de González Formoso. Só a prudencia e o tino poden explicar o silencio de Valentín González Formoso. O alcalde de As Pontes e presidente da Deputación da Coruña sabe mellor que ninguén, a menos dun ano das municipais, que obras son amores e non boas razóns. A iso súmase algún que outro tropezón en investimentos case feitos, como foi o de Sentury Tire, tamén de capital chinés e tamén cualificado como proxecto industrial estratéxico por parte da Xunta. Hoxe en día ergue a súa planta de pneumáticos en Marrocos. Por iso, ante todo moita calma, en As Pontes. A iso únese certa indefinición sobre o que realmente se vai erguer na vila: centro industrial e loxístico é o que apunta a Xunta, pero será realmente a dispoñibilidade de solo, escaso xa en Penapurreira, o que condicione ao final a actividade a promover alí por parte de SAIC, que apunta aos compoñentes.
A especialización portuaria do norte. SAIC Motor xestiona oito terminais portuarias en China e ten unha flota de máis de corenta barcos. A súa filial SAIC Anji Logistics é a décima maior empresa do sector en China. Iso di todo. A máis que probable saída de Amper do porto exterior de Ferrol, con destino a Langosteira, onde xa ten solo concesionado e tamén está Navantia, apunta á conformación dun hub de eólica mariña no porto exterior coruñés, reservando para o automóbil o de Ferrol, ata agora cunha actividade case testimonial desde que se acabou o carbón importado por Endesa debido ao peche da térmica. Máis solo dispoñible en Ferrol, por certo.
O rol de Portos do Estado. Rueda relevou ao presidente da Autoridade Portuaria de Ferrol o mesmo día que anunciaba o detalle da aposta de SAIC, algo que non pasa desapercibido. É o Ministerio de Fomento, como titular dos portos de interese xeral, quen nomea aos presidentes a proposta das comunidades autónomas. E é así desde o pacto do Majestic de Aznar con Pujol en 1996. Portos do Estado, como organismo público dependente, aplica e controla os usos e actividades permitidas no dominio público portuario, contemplados por lei. Será un actor importante nesta etapa.
China en perspectiva. En 2005, a economía chinesa representaba o 5% do PIB mundial. Actualmente sitúase no 16,9% (2024). Nestes vinte anos duplicou o seu peso nas exportacións mundiais, ata situarse case no 15%. Son datos do Banco Mundial e a UNCTAD, que tamén indican que representa actualmente o 26% do gasto mundial en I+D+i. E o máis chamativo, en 2005 China xeraba o 10,3% das patentes mundiais. En 2024, último ano dispoñible, alcanzaba o 48,6%. Datos que invitan á reflexión. Todo isto é parte dunha nova xerarquía xeopolítica mundial.
¿Unha segunda zona franca en Galicia? Pontevedra foi o ano pasado a provincia galega que máis exportacións rexistrou, con 12.967 millóns, pero seguida moi de preto por A Coruña, con 11.522 millóns. Esta realidade inverteuse en algúns anos, chegando a liderar A Coruña o comercio exterior galego, de por si relevante en España. E o balance comercial sempre se moveu a rebufo deses dous motores que son Stellantis e Inditex. Que pasará se se incorpora outro gran exportador desde Ferrol como sen dúbida será SAIC? A vella idea dunha zona franca no norte cobraría máis sentido que nunca. Andalucía (Cádiz e Sevilla) e Canarias (Las Palmas e Tenerife) contan con dous consorcios. A compatibilidade e convivencia con Vigo, por tanto, serían posibles.
