Novo revés de Inditex en Europa polo rexistro da marca italiana ‘pastaZara’

• Como era Inditex cando Amancio Ortega a sacou á bolsa? Cinco veces menos tendas e cosía só en España e Portugal
• Amancio Ortega celebra os 25 anos de Inditex na bolsa con máis de 25.000 millóns de ingresos en dividendos

A batalla legal de Inditex contra o rexistro da marca italiana ‘pastaZara’ suma un novo capítulo. O Tribunal de Xustiza da Unión Europea inadmitiu o recurso de casación presentado pola multinacional galega contra a sentenza do Tribunal Xeral da Unión Europea (TGUE) que avalaba o rexistro da marca propiedade da empresa Ffauf Italia SpA.

O xigante téxtil impugnou o rexistro da marca alegando que se aproveitaría indebidamente do renome da súa firma. A Oficina Europea de Propiedade Intelectual (EUIPO) lle deu a razón ao considerar que ambas as marcas presentaban “un alto grao de similitude” e que a enseña ‘pastaZara Sublime’ podería beneficiarse do recoñecemento do buque insignia de Inditex.

O Tribunal Xeral da Unión Europea anulou a resolución da EUIPO nunha sentenza do pasado setembro ao considerar, entre outros aspectos, que Ffauf Italia SpA utilizou signos que inclúen o elemento denominativo pastazara para a comercialización desde hai décadas e observa “boa fe” dito uso. Tamén engadía que a compañía “xa tiña utilizado signos que incluían ese nome para designar pastas alimenticias ou produtos similares mesmo antes da primeira utilización da marca anterior (a de Inditex) en 1975”.

O recurso de Inditex

Os de Marta Ortega presentaron un recurso de casación ante o Tribunal de Xustiza da Unión Europea no que alegaban, por unha banda, que o TGUE cometera un erro ao non determinar se “o elemento denominativo Zara conserva unha posición distintiva e autónoma dentro da marca solicitada”. 

“No marco da apreciación da similitude entre unha marca solicitada e unha marca distintiva anterior, procede determinar sistematicamente se a marca denominativa anterior conserva unha posición distintiva autónoma cada vez que se reproduce íntegramente na marca solicitada e constitúe o único elemento denominativo distintivo de dita marca sen ser dominante, é importante para a unidade e a coherencia do dereito da UE”, recollía o recurso de Inditex. 

O segundo dos motivos estaba relacionado co grao de proximidade ou diferenza entre os produtos e servizos para determinar se o público pode chegar a vincular ambas as marcas. Desde o xigante téxtil entendían que o TGUE interpretara mal a xurisprudencia aplicable ao caso e, debido a iso, existía risco de que “a sentenza recorrida volva introducir un requisito de proximidade que o lexislador excluíu deliberadamente”. 

No terceiro motivo Inditex reprochaba ao tribunal de primeira instancia ter incorrido nun erro para demostrar a existencia da “xusta causa”. En concreto, sinalaba que aceptara probas relacionadas co uso anterior e coa boa fe que se limitaban a “unha traxectoria comercial en varios Estados membros, a pesar de que a xurisprudencia esixía, a estes efectos, un uso efectivo e efectivo en todo o territorio da Unión”.

A decisión do TJUE 

O TJUE lembra no auto, de mediados de abril, que corresponde á parte recorrente demostrar que os aspectos sinalados no seu recurso de casación “son importantes para a unidade, a coherencia ou o desenvolvemento do Dereito da Unión”.

O tribunal considera que o recurso de casación de Inditex  “limítase a afirmar, mediante alegacións de carácter xeral, por unha parte, que a cuestión da metodoloxía que debe seguirse para apreciar a similitude dos signos en conflito excede do marco do presente asunto, xa que o concepto de «posición distintiva autónoma» é esencial para garantir a coherencia do sistema de marcas da Unión; en segundo lugar, que existe o risco de que a sentenza recorrida volva introducir un requisito de proximidade que o lexislador excluíu deliberadamente; e, en terceiro lugar, que o Tribunal Xeral adoptou unha norma territorialmente diluída que é incompatible co carácter unitario do sistema de marcas da Unión e pode dar lugar a que os órganos xurisdiccionais nacionais e as Salas de Recurso da EUIPO adopten umbrais divergentes”.

Con todo iso, e tras considerar que o recurso da multinacional galega non permite demostrar que o recurso de casación suscite unha cuestión importante para a unidade, a coherencia ou o desenvolvemento do Dereito da UE, o tribunal procedeu a non admitilo a trámite. 

Blindaxe das súas marcas

Se algo caracteriza a Inditex é a especial protección que ofrece ás súas marcas e que se traduciu nunha forte vixilancia de posibles infraccións como nos casos de Zara Dental, no que os propietarios dunha clínica odontolóxica de Terrasa foron condenados a pagar á multinacional unha indemnización de 60.000 euros, ou o de Ailof Zahara, o de BSK Sports ou o de Oshie, nos que impugnou o rexistro das marcas.