Andalucía acaba de poñer enriba da mesa un proxecto de hidróxeno superior a 1.000 millóns de euros e sería razoable coñecer cal é a proposta de escala equivalente que pode artellar Galicia e quen serían os seus consumidores industriais.
Ningún país se mimetiza no seu goberno porque, en democracia, ningún presidente determina todo o que ocorre nel. España é, ademais, un país amplamente descentralizado, no que comunidades, deputacións e concellos exercen competencias decisivas.
Microsoft quere máquinas que nunca se resistan a ser apagadas e que non creen dependencia emocional. É máis do que esperaba. Segue sen responder que responsabilidade hai que poñerlle a unha máquina cando quen lle dá a orde sabe menos que ela.
Aínda que a fronteira entre comunicación política e institucional non sempre é nítida, a entrevista do presidente de Ceuta, Juan Jesús Vivas, no programa do pasado luns, alcanzou os seus momentos máis brillantes e efectivos cando o papel de representante institucional se impuxo ao de dirixente político.
Dúas empresas do mesmo sector mercan a mesma intelixencia artificial o mesmo mes. Un ano despois, só unha a converteu en marxe.
Cantos máis datos temos sobre as persoas, maior é o risco de acabar vendo só os datos.
O desenvolvemento de centros de datos pode supoñer unha excelente oportunidade industrial e tecnolóxica para Galicia, pero é necesario aspirar a captar toda a cadea de valor e non quedar simplemente en aloxar grandes instalacións consumidoras de electricidade.
É sabido que a mellor maneira de detectar o ánimo enganoso cultivado en mentiras é deixar argumentar ao falaz ata que se enrede. Iso si, se se fai con graza, a mentira pode converterse nun elemento ilustrativo.
Se Langosteira consegue converterse no motor das renovables marítimas respectando o equilibrio do seu contorno e asegurando que o emprego quede na comarca, deixará de ser unha promesa custosa para converterse no porto que definiu, con sentido de futuro, a economía galega do século XXI.
Os estudantes de PISA 2026 naceron en 2009. Son a primeira xeración que medrou cun smartphone na man desde os dez anos. A primeira que viviu a lectura como un obstáculo. A primeira que foi educada nun entorno de estímulos constantes, interrupcións permanentes e atención fragmentada.
