A cuarta edición do Atlas Urbano da Sostibilidade en Galicia reivindica unha premisa tan elemental como insólita: que a cooperación entre administracións non pode quedar secuestrada por tentacións localistas ou pola rivalidade entre opcións políticas.
A intelixencia artificial non está obrigando só a mellorar produtos. Está obrigando a moitas empresas tecnolóxicas a facerse unha pregunta bastante máis difícil: que parte do que hoxe venden pode deixar de ter sentido mañá.
NVIDIA non se dedica a vender promesas como algunhas startups de garaxe con logo chulo. Vende chips que están en todos os centros de datos do mundo. Vende a pala nesta nova febre do ouro que é a intelixencia artificial.
Antes de desenvolver novos centros de datos ou de concederlles conexión á rede eléctrica para tarefas de inferencia de intelixencia artificial, Europa debe ter unha prioridade clara: verificar que a capacidade de computación que se produza no noso territorio poida ser utilizada en Europa e que ninguén poida cortala desde fóra.
De tanto usar o termo cloaca, e sendo finos, atendendo ademais ás súas particularidades eroticofestivas, máis ben os casos actuais son propios de bidé que de sumidoiro, dadas as súas connotacións carnais e rixosas; o bidé da corrupción atópase colapsado de pequenas pirañas, adaptadas ao medio, de aí a idoneidade da expresión.
O Atlas Urbano da Sostibilidade en Galicia demostra que as fendas que nos separan de Europa non son un lastre xeográfico, senón unha axenda de traballo pendente; a maioría dos retos detectados dependen de decisións de política pública municipal que poden activarse xa.
Galicia xa demostrou que pode competir en moitos ámbitos. O que está en xogo agora non é a súa capacidade para crear valor, senón a súa capacidade para ser recoñecida por iso.
A metáfora biolóxica ten unha utilidade analítica considerable: permite cuantificar os fluxos de entrada e saída, identificar as ineficiencias e deseñar intervencións nos ámbitos público e privado.
Robert Duvall explicouno en ‘Colors’. Un xefe de Policía Local confirmouno trinta anos despois: a experiencia non se descarga.
Como incorporar unha ferramenta extraordinariamente poderosa á educación superior sen renunciar ao desenvolvemento do pensamento propio
