O que se poida facer teletraballando farano as máquinas.

Imos dicilo sen anestesia: se o teu traballo cabe nunha pantalla, cabe nun modelo. E se cabe nun modelo, alguén xa está calculando canto custa que o faga unha IA en vez de ti.

En marzo de 2026, Anthropic publicou o primeiro estudo serio que mide isto con datos reais de uso, non con proxeccións teóricas: «Labour Market Impacts of AI». E a lista das profesións con maior exposición observada á IA é, literalmente, o catálogo de postos de traballo remoto da última década. Programadores informáticos, cun 74,5% de exposición. Representantes de atención ao cliente, 70,1%. Operadores de introdución de datos, 67,1%. Especialistas en historiales médicos, 66,7%. Analistas de mercado e marketing, 64,8%. Non é casualidade: son exactamente os perfís que levan dez anos vendéndose como o paraíso do home office.

E no outro extremo do ranking está a proba definitiva da tese. O 30% da forza laboral ten exposición cero: cociñeiros, mecánicos, socorristas, camareiros de barra, persoal de probadores. Xente que non pode teletraballar porque o seu traballo é estar aí, coas mans, no sitio. Ese mesmo patrón, por certo, xa o vimos a semana pasada co absentismo: a construción, o sector menos teletraballable de todos, é tamén o que menos falta ao traballo (6,0%) e o que menos cobertura teórica de IA ten segundo o propio informe de Anthropic (16,9%). Non é coincidencia. É a mesma variable xogando dúas partidas distintas: o que non pode facerse a distancia, tampouco pode substituírse nin fingirse a distancia.

Agora, sexamos xustos co dato, que para iso está: o informe non atopa un aumento sistemático do desemprego nas ocupacións máis expostas desde 2022. Non hai despedimentos masivos. Pero si hai unha sinal que a min me preocupa máis que un titular de recorte de plantilla: a entrada de traballadores novos, de 22 a 25 anos, nesas ocupacións de alta exposición caeu un 14% desde 2022. Non os están despedindo. Simplemente deixaron de contratalos. É a porta que se pecha sen facer ruído, e para un rapaz que busca o seu primeiro emprego, un despedimento silencioso e unha vacante que nunca existiu doen exactamente igual.

Dario Amodei, o CEO da propia Anthropic, foi máis aló e advertiu de que a IA podería eliminar ata a metade dos empregos de entrada de colo branco e levar o desemprego a entre o 10% e o 20% nun prazo dun a cinco anos. Que conste: é unha advertencia, non un dato consolidado, e vén de quen ten o modelo que fai o traballo, así que tómenla coa sal correspondente. Pero McKinsey, que non vende IA, coincide na dirección: os perfís administrativos teñen un 26% de exposición á automatización, atención ao cliente un 20%, produción un 13%.

O perfil de quen máis está exposto tampouco é o que se adoita imaxinar cando se fala de “robots que quitan traballos”. Segundo Anthropic, é xente maior, máis formada e mellor paga: un 47% máis de salario que o grupo menos exposto, e case catro veces máis propensa a ter un posgrao. Non falamos de operarios de cadea de montaxe. Falamos de avogados, analistas financeiros, desenvolvedores de software. A clase que se cría inmune por ter título.

Aquí vai a miña lectura, e non é para asustar a ninguén: se o teu valor na empresa é executar unha tarefa dixital, estruturada e repetible desde a túa casa, xa tes competencia, e non cobra nómina nin pide vacacións. Se o teu valor é decidir, responsabilizarte e dar a cara polo que outros non poden verificar sós, segues xogando. A diferenza entre sobrevivir a esta onda e que che leve por diante non é o sector no que traballas. É se o teu traballo se pode reducir a texto de entrada e texto de saída, ou se necesita a alguén que responda co seu nome cando algo sae mal.

¡Tecnoloxízanseme!