Pulseiras telemáticas: cando o Estado falla e este Goberno non sabe conxugar o verbo dimitir.

¡Ei Tecnófilos! ¿Que está a pasar por aí? Hai decisións políticas que non admiten debate ideolóxico, nin trincheiras partidistas, nin escusas técnicas. Cando falamos de protección de mulleres ameazadas, a marxe de erro non é pequena: é cero.

E con todo, o sistema de pulseiras telemáticas implantado polo Estado fallou. Fallou a tecnoloxía. Fallou a supervisión. Fallou a resposta ante incidencias. E o máis grave: fallou o Goberno, que hoxe pretende pasar páxina sen asumir absolutamente nada.

Durante anos asegurouse que o sistema funcionaba. Repetiuse ata a saciedade que era fiable, moderno e seguro. Investíronse decenas de millóns de euros públicos. Trasladouse tranquilidade a xuíces, policías e vítimas. Pero a realidade foi outra. Houbo fallos de localización, atrasos de horas na transmisión de datos, alertas que non saltaron cando debían, dispositivos manipulados sen detección inmediata.

Todo iso nun sistema cuxa única función era evitar que un agresor se achegase á súa vítima. Non estamos a falar dunha app que se colga nin dunha plataforma administrativa lenta. Estamos a falar de seguridade vital, de sistemas críticos onde o erro non xera molestias, xera perigo.

E aínda así, ninguén deu explicacións claras. Non houbo unha comparecencia contundente, non houbo un recoñecemento explícito do fallo, non houbo unha auditoría pública accesible, non houbo responsables políticos asumindo erros. Só linguaxe burocrático, eufemismos, frases baleiras.

Agora anúnciase o cambio das pulseiras telemáticas por novos dispositivos “máis seguros”, “máis fiables” e “menos manipulables”.

A pregunta é inevitable: se o sistema anterior funcionaba, ¿por que se substitúe? E se non funcionaba, ¿por que ninguén responde? Porque aquí está o verdadeiro problema: este Goberno non sabe conxugar o verbo dimitir.

Non o conxuga en pasado, non o conxuga en presente e, por suposto, tampouco en futuro. En calquera país serio, cando un sistema de protección falla, actívase unha secuencia clara:

1. Recoñecemento do erro.
2. Explicación pública detallada.
3. Identificación de responsabilidades.
4. Dimisións se procede.
5. Corrección técnica con transparencia.

Aquí fixose xusto o contrario. Trócase o dispositivo sen admitir o fallo, amplíase o contrato sen explicar o erro, gástase máis diñeiro sen depurar responsabilidades. Como se cambiar o aparato borrara o ocorrido. Pero non o borra.

Porque as mulleres que confiaron nunha protección inexistente seguen aí. Porque os profesionais que actuaron crendo nun sistema fiable seguen aí. E porque os fallos non recoñecidos son fallos condenados a repetirse.

O problema nunca foi só tecnolóxico. A tecnoloxía pode fallar. Sempre.

O verdadeiro escándalo é a xestión política do erro. Un Goberno que non recoñece os seus fallos non aprende, un Goberno que non depura responsabilidades vólvese perigoso, e un Goberno que non sabe conxugar o verbo dimitir acaba normalizando a neglixencia.

Aquí non dimitiu ninguén, nin polos fallos, nin por incidencias, nin polo risco xerado. Ninguén. E iso lanza unha mensaxe devastadora: cando o sistema falla, non pasa nada, cando a protección non protexe, non hai consecuencias, cando hai vidas en xogo, basta con cambiar o dispositivo e seguir.

As mulleres non necesitan propaganda institucional, nin titulares optimistas, nin discursos autocomplacientes. Necesitan sistemas que funcionen, transparencia e gobernantes que asuman responsabilidades cando se equivocan.

Porque sen verdade, sen autocrítica e sen dimisións, a tecnoloxía é só unha coartada. E a seguridade, unha ilusión perigosa.

¡Se me tecnoloxizan!