Se me das a escoller

¡Ei Tecnófilos! ¿Que está a pasar por aí? Hai cancións que, sen propoñelo, acaban dicindo máis verdade que moitos tratados internacionais. Quédoche contigo, de Los Chunguitos, é unha delas. Unha letra sinxela, case inxenua, que no fondo encerra unha idea brutalmente honesta: cando chega o momento de elixir, elixes. E non elixes desde a poesía, elixes desde a realidade.

E a realidade —gústenos ou non— é que o mundo nunca se gobernou por boas intencións. Gobernouse por forza. Desde que o primeiro homínido levantou un pau fronte a outro, os acordos asináronse coa espada apoiada na mesa. Ás veces visible, ás veces envaiñada, pero sempre presente. Roma non pactaba desde a debilidade. O Imperio español non se sostivo con sorrisos. O Imperio británico non estendeu a súa influencia repartindo abrazos. E a orde mundial moderna non nace tras a Segunda Guerra Mundial por casualidade, senón porque alguén gañou… e tiña con que gañar.

Conviña deixar isto claro para evitar o infantilismo xeopolítico tan de moda. Non se trata de servilismo. Non se trata de admiración cega. Trátase de entender como funciona o poder. Porque os acordos sen respaldo de forza son papel mollado. Dá igual cantas cimas, cantos comunicados conxuntos ou cantas declaracións solemnes firmes: se non hai capacidade real de impoñer consecuencias, non hai acordo que dure.

E aquí entra o símil que algúns prefiren non escoitar. Hai actores internacionais que actúan como o can do hortelán: nin comen nin deixan comer. Non constrúen, non xeran prosperidade, non estabilizan… pero impiden que outros o fagan. Onde pasan, deixan miseria, mafias, pobreza estrutural e países rotos que se converten en exportadores de problemas. Estados fallidos, sociedades sometidas e xeracións enteiras sen futuro.

Fronte a iso, cando me dan a elixir, eu téñoo claro. Quédoche cos norteamericanos. Con todas as súas contradicións, os seus intereses e a súa evidente defensa do seu —faltaría máis—, pero cunha diferenza fundamental: cando interveñen, poñen a pasta. E cando alguén pon a pasta, quere que aquilo funcione. É exactamente igual que nunha empresa. O investidor non é unha ONG, pero tampouco é idiota. Se inviste, é para crear valor. E se crea valor, deixa comer.

Por onde pasan os norteamericanos non soe quedar un solar arrasado sen retorno. Quedan infraestruturas, queda actividade económica, quedan aliados incómodos pero vivos, e queda un certo orde. ¿Perfecto? Non. ¿Interesado? Sempre. ¿Preferible á alternativa? Sen ningunha dúbida. Porque a alternativa soe ser caos, satrapías, represión e miseria endémica.

Isto non vai de moralina barata nin de relatos edulcorados. Vai de historia. Vai de entender que o mundo non é unha aula de filosofía política, senón un taboleiro onde as pezas móvense con poder, diñeiro e capacidade militar. O que non o queira ver, que siga crendo en unicornios diplomáticos. Pero logo que non se sorprenda cando os acordos saltan polos aires ao primeiro conflito serio.

Así que si. Se me das a elixir, como di a canción, quédoche contigo. Quédoche con quen ten forza, pero tamén estrutura. Con quen defende o seu, pero entende que deixar comer é máis rendible que queimalo todo. O demais é ruído, consignas e postureo ideolóxico.

E como sempre, imos intentar aprender algo: a historia non premia aos inxenuos. Premia aos que entenden as regras do xogo, aínda que non lles gusten.

¡Tecnoloxízanse!