Primeiras impresións nos cambios na presidencia da FED: de Powell a Warsh

Jerome Powell abandona a presidencia da Reserva Federal (FED) e é substituído por Kevin Warsh. A entrada de Powell non foi nada doada, ía substituír a Ben Bernanke, profesor en Princeton e a Janet Yellen, profesora en Berkeley. Entrou en 2012, cando a FED estaba a contribuír a normalizar a situación herdada da crise do 2008/09, con tipos de interese próximos a cero; curvas de Phillips practicamente planas e necesidade de retirar os estímulos e incentivos.

Unha vez pasada dita fase de normalización monetaria aparece o Covid. A actuación de Powell foi decisiva: descenden os tipos de interese, expande o balance, facilita liquidez e reforza a comunicación. Con iso, evitou unha depresión financeira e laboral; sendo a súa actuación clave na recuperación posterior. Máis tarde, cun novo marco de incerteza, Trump esixe a súa dimisión por tolerar inflacións do 2% e manter tipos de interese medianamente altos. A conxuntura estaba dominada por shocks de oferta, con reasignacións sectoriais, pescozos de botella nas cadeas de subministracións e cambios nos gastos domésticos. Nesta fase de policrise, a FED mantívose inmóbil ao entender que estabamos nunha economía constrinxida por unha oferta limitada e estimulada por unha demanda pública. A FED, lembrando a crise do 2008/09, non retirou os estímulos e a inflación castigaba os fogares con menores rendas, convertendo a economía estadounidense nun entorno complexo: inflación do 2% con pleno emprego + quebras + danos no mercado laboral.

Se hai algo que sobresae no mandato de Powell é o feito de manter a súa independencia de criterio ao actuar en dúas direccións: despregar respostas de expansión e restaurar a estabilidade de prezos a costa de manexar os tipos de interese. A súa resistencia ás presións de Trump permitiu protexer a política monetaria da aritmética electoral. O seu legado é impecable, salvo na última interpretación da fragmentación económica, pero fixo o que convenía para garantir o mandato da FED: lograr a estabilidade de prezos e soster o crecemento da economía real.

¿Suporá un cambio substancial a nova presidencia de Warsh? Nun primeiro análise todo parece indicar grandes innovacións pois el mesmo prometeu un cambio de réxime, para reforzar, supostamente, a credibilidade da institución. Tres actuacións que se lle presupoñen. A primeira, tentar baixar os tipos de interese a pesar de que a inflación vén de acadar o 3,8% e a rendibilidade dos bonos a 10 anos sitúase arredor do 4,5%. Aínda que trate de utilizar outros conceptos e medidas, non é menos certo que as consecuencias do peche de Ormuz están a elevar os prezos e agárdase unha inflación arredor do 4%, co que vai ser difícil implementar recortes significativos.

“Se hai algo que sobresae no mandato de Powell é o feito de manter a súa independencia de criterio ao actuar en dúas direccións: despregar respostas de expansión e restaurar a estabilidade de prezos a costa de manexar os tipos de interese”

A segunda actuación está relacionada con reducir o balance da FED. Na actualidade está contabilizado arredor de 6,7 billóns de dólares (o 21% do PIB) debido a actuacións para garantir unha intervención rápida a efectos de paliar os posibles impactos dunha crise financeira. A pesar dunha redución paulatina nos últimos meses, a promesa do novo presidente da FED é efectuá-la o máis rapidamente posible liberando esa carga.

“O novo presidente da FED afirma que “influír nos mercados con constantes declaracións da FED é tentador, pero contraproducente”

E a terceira cuestión é a referente á comunicación. Warsh é partidario de ofrecer menos pistas das súas accións futuras para evitar distorsións. Quere reducir as opinións sobre previsións e limitar as conferencias de prensa. A súa argumentación é a seguinte “unha vez que os responsables políticos revelan as súas previsións económicas, poden converterse en prisioneiros das súas propias palabras”. Dita interpretación choca coas actuais comunicacións doutros bancos centrais que, ao contrario da promesa de Warsh, amplían as súas expectativas publicando gráficos de abanico con posibles escenarios inflacionistas para demostrar que un banco central non é un oráculo infalible. Non obstante, o novo presidente da FED afirma que “influír nos mercados con constantes declaracións da FED é tentador, pero contraproducente”. Sen embargo, poderíase contraargumentar que unha política de silencio ás veces pode xerar tanta volatilidade no mercado como un exceso de ruído. Non obstante, estaremos atentos ás súas decisións.