O emprego non cabe nun vídeo

O problema non é que o dato de emprego de marzo sexa malo. Non o é. O problema é a forma na que o Goberno decidiu contalo ou, máis exactamente, celebralo. Porque unha cousa é que España siga amosando un mercado laboral con capacidade de creación de emprego e outra ben distinta converter un dato estatístico nunha peza de propaganda tan impaciente que nin sequera espera a que o dato oficial complete o seu percorrido antes de ser envolto en épica, camiseta e consigna.

Por primera vez, España alcanza los 22 millones de afiliados y afiliadas en la Seguridad Social.

Sois quienes levantáis, empujáis y construis este país. Un equipo que está haciendo historia.

¡22 millones de empleos! pic.twitter.com/drAVByE7pn

— Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) April 6, 2026

A escena di moito. Un presidente do Goberno enfundado nunha camiseta da selección co número 22 para celebrar que España “alcanza os 22 millóns de empregos” non está explicando un dato: está facendo relato. E, como tantos outros relatos políticos, acaba substituíndo a explicación polo slogan. Porque os 22 millóns existen, si, pero na serie desestacionalizada. Na afiliación media observada, a cifra queda por debaixo. Non é unha mentira en sentido estrito. É, simplemente, unha verdade seleccionada con criterio escénico.

Iso non invalida o dato. O que invalida é a sobreactuación. Marzo foi un bo mes para o emprego, pero tamén un mes claramente impulsado polo calendario. A hostalaría tirou con forza polo efecto do ponte e da Semana Santa, e os servizos volveron actuar como colchón estacional. É dicir, hai crecemento, pero tamén contexto. E o razoable sería gobernar con un pouco máis de prudencia analítica e un pouco menos de entusiasmo audiovisual.

Tampouco todo é maquillaxe. Sería absurdo negar que España gañou emprego nos últimos anos ou que a afiliación está en niveis historicamente altos. Como tamén o sería non recoñecer que a temporalidade agregada baixou respecto aos niveis previos á reforma laboral. Algo cambiou. O problema é que non todo o que mellora o fai coa mesma intensidade. Porque cando un rasca baixo a cifra celebrada aparece unha realidade menos triunfalista. España segue a ser unha economía con moita rotación, cunha dependencia excesiva de sectores estacionais e cunha calidade do emprego que non sempre acompaña ao volume de emprego creado. A mellora do stock convive cunha dinámica laboral aínda demasiado apoiada en entradas e saídas, contratos que duran pouco, buscas continuas de mellores condicións e traxectorias laborais que, para demasiada xente, seguen a ser máis fráxiles do que suxire a propaganda oficial.

Tamén convén introducir algo de honestidade no debate sobre o paro. O paro rexistrado non esgota toda a marxe laboral e fai tempo que sabemos que deixa fóra situacións que non encaixan ben no relato autocomplacente. Pero iso tampouco autoriza a converter calquera estimación ampliada nunha especie de “verdadeiro paro oculto” incontestable. Se o Goberno simplifica para celebrar, parte dos seus críticos simplifican para demolir. E entre unha cousa e outra, o que desaparece é a análise.

Porque o verdadeiro problema español non é se o presidente pode poñerse unha camiseta co número 22 sen facer demasiado o ridículo. O verdadeiro problema é que seguimos demasiado pendentes do titular mensual e demasiado pouco atentos ás preguntas importantes: que produtividade sostén ese emprego, que salarios o acompañan, que sectores o xeran, que estabilidade ofrece e cantas persoas necesitan seguir buscando algo mellor aínda estando xa ocupadas.

Para resumir: o emprego non vai mal, pero tampouco vai tan ben como para converter cada dato positivo nunha cerimonia de autocelebración. A economía seria esixe algo máis de contención. Un Goberno responsable debería conformarse con explicar que o mercado laboral mantén o pulso, que hai elementos favorables e que persisten debilidades estruturais. Pero iso, claro, luce moito menos que un vídeo en redes e unha camiseta da selección.

Ao final, o problema non é que nos queiran vender optimismo. O problema é que nos o queiran vender como se o país non soubese xa distinguir entre unha mellora real e unha campaña de marketing. Que pensan, en definitiva, que somos como eles.