Navantia entra na carreira polo plan de defensa de 55.000 millóns do Reino Unido cos estaleiros do Titanic

• A paradoxa de Navantia: ten un 60% máis de traballadores nas oficinas de Madrid que no estaleiro de Fene
• A compra dos estaleiros do Titanic para o seu gran contrato no Reino Unido fai un oco a Navantia de 60 millóns

A principios do ano pasado, Navantia pechou a compra do grupo británico Harland & Wolff por uns 112 millóns de euros, unha operación que tiña como obxectivo salvar o contrato de case 2.000 millóns para construír tres buques de apoio loxístico da Royal Navy (o programa FSS), que se tiña adxudicado en alianza cos estaleiros que ensamblaron o cinematográfico Titanic. O grupo español de construción naval, controlado pola Sepi, armou a súa primeira estrutura industrial de calado en terras estranxeiras, ao integrar catro centros ubicados en Belfast, Appledore, Methil e Arnish, aos que destinou uns 180 millóns de investimento para modernizar as instalacións.

Consolidado o contrato para reforzar as capacidades loxísticas da Armada británica, a publicación do Plan de Investimento en Defensa (Defence Investment Plan) do Reino Unido fai dez días abre novos horizontes para Navantia UK, que se está posicionando activamente para absorber parte dos ingentes fondos públicos que destinará o país ao rearme. Están previstos máis de 55.000 millóns de investimento só en programas navais, dos que 18.000 millóns se executarán ata 2030.

Case tres días despois de que se presentase a folla de ruta, Donato Martínez, o CEO da filial británica da compañía española, recibía en Belfast ao ministro de Industria, Chris McDonald. “O Plan de Investimento en Defensa subliña a importancia estratéxica de manter a capacidade de defensa soberana, fortalecer a base industrial marítima do Reino Unido e proporcionar a futura flota necesaria para a resiliencia nacional, a disuasión continua no mar e a futura armada híbrida”, destacaba Navantia no seu comunicado con motivo da visita, poñendo en valor as bondades de operar como unha empresa británica, aínda que controlada por un grupo público español.

Hai uns días, Martínez ofrecía abertamente os seus estaleiros para a construción de oito buques de transporte anfibio que adquirirán en alianza Reino Unido e Países Baixos, catro para cada un. “O estaleiro Harland & Wolff en Belfast proporciona ao Reino Unido unha capacidade probada e soberana para construír estes buques. Tras unha recapitalización cun investimento de máis de 98,5 millóns de libras esterlinas, é agora unha das instalacións de construción naval máis avanzadas de Europa. Navantia UK está plenamente comprometida con este programa e disposta a colaborar cos gobernos do Reino Unido e dos Países Baixos, xunto con outros socios, para desenvolver esta capacidade naval do século XXI”, dixo o directivo.

O diñeiro do rearme británico

O Defence Investment Plan publicado o 30 de xuño, que identifica aos Estados Unidos de Donald Trump como principal aliado en materia militar e a Rusia como principal ameaza, prevé, no ámbito marítimo, unha inversión de 15.740 millóns de libras, uns 18.500 millóns de euros, ata 2030, coincidindo co período de vixencia do programa de préstamos SAFE da Comisión Europea para o sector da defensa. Estes fondos inclúen programas xa en marcha, como os propios buques de apoio loxístico que constrúe Navantia; mutan a concepción da flota de superficie con 1.700 millóns destinados á armada híbrida, que combina buques comúns con non tripulados (nestes inclúense plataformas de mísiles, plataformas de detección submarina, radares, ou submarinos “extragrandes”); reserva máis de 5.000 millóns a fragatas e 1.500 millóns a detección de minas. Entre outros equipamentos, tamén están os buques anfibios que corteja Donato Martínez.

O documento precisa que, entre 2030 e 2035, tamén no ámbito da defensa naval, mobilizaranse outros 37.000 millóns en “novas capacidades marítimas”. “Integraremos plenamente as capacidades autónomas submarinas, de superficie e aéreas coas plataformas tripuladas da Royal Navy e as dos nosos aliados da OTAN. En conxunto, proporcionarán a capacidade operativa e a persistencia necesarias para protexer a nosa infraestrutura submarina crítica, defender a nosa disuasión nuclear, protexer o territorio nacional e axudar á OTAN a garantir a seguridade do Atlántico”, sinala o plan de investimentos. Apunta, de maneira máis precisa, á modernización de fragatas, ampliación da mencionada armada híbrida, submarinos de mísiles balísticos, seis novos buques de combate ou sistemas de alerta temperá para portaavións. Todos estes programas virían a dar continuidade e ampliar os investimentos do período 2026-2030.

O que para a Royal Navy supón unha profunda transformación, incluíndo a retirada de buques emblemáticos como o patrulleiro HMS Protector ou as fragatas tipo 23 máis antigas, para Navantia abre unha xanela de oportunidade. Fontes dos estaleiros públicos sinalan que teñen capacidade suficiente nas instalacións de Harland and Wolff para asumir parte deses contratos, tendo en conta a experiencia e o apoio tecnolóxico desde España. Rema a seu favor o propio contrato dos buques de apoio loxístico, o investimento nos estaleiros e un plan de crecemento nas illas para acadar os 2.000 empregos en 2030, máis dos que ten actualmente en Ferrol. A día de hoxe, Navantia UK conta con 1.100 traballadores.

Da eólica mariña aos mísiles

O enfoque de Navantia en chan británico, polo tanto, vai máis alá do contrato que gañou xunto a Harland and Wolff e apunta ao desenvolvemento de dúas áreas de negocio que replican, en certa forma, a estrutura máis madura dos estaleiros en España. Por unha banda, o voluminoso plan de defensa. Por outra, o desenvolvemento renovable, que traballa nos centros escoceses de Arnish e Methil. A principios deste ano, Reino Unido celebrou a maior subasta de eólica mariña celebrada no continente europeo co reparto de 8,4 GW para sete proxectos. Navantia investiu nos seus estaleiros para aproveitar esta nova demanda mediante a fabricación de compoñentes.

Mentres maduran os plans de futuro e avanza o contrato para a Royal Navy, a filial británica facturou 230 millóns en 2025 e rexistrou perdas por valor de 54 millóns. O desembarco no Reino Unido, así como o esforzo inversor que conleva, tamén penalizaron ao conxunto do grupo, que anotou números vermellos de 149 millóns, un 23% máis.