Xosé Gabriel Vázquez

Nunca antes unha sociedade modificara tan rapidamente as súas prácticas culturais básicas nin substituíra con tanta rapidez os espazos físicos de encontro por entornos virtuais.

Diante de cada emerxencia, hai profesionais que responden con compromiso e esforzo. Diante deles, demasiadas veces, hai dirixentes que reaccionan tarde, improvisan mal ou converten dereitos básicos en oportunidades de negocio.

Desde a socioloxía, a emigración galega estudouse a miúdo como un fenómeno demográfico ou económico; pero o seu verdadeiro impacto é moito máis profundo: moldou o noso carácter.

A Fundación COTEC advirte no seu último informe que a circularidade xa non é unha opción estratéxica, senón unha condición para a resiliencia económica do país.

O IX Informe FOESSA sobre Exclusión e Desenvolvemento Social en España (2025) advirte que a exclusión social converteuse nunha realidade estrutural e difícil de reverter se non se abordan as causas profundas do actual modelo económico e social.

Quizais un gran desafío do noso tempo sexa volver a crer na utilidade dos dereitos humanos. Reafirmar que non son unha utopía abstracta nin unha ferramenta de Occidente, senón "a gramática mínima do humano". Sen esa convicción, a ONU pode reformarse mil veces, pero seguirá baleira.

Nun mundo que se gaba de estar máis conectado, máis rico e máis informado que nunca, a tristeza, a ira e a dor física e emocional reportadas están en aumento.

Cando tentamos fixar a realidade de maneira ríxida ou dictatorial, o que destruímos non é só a diversidade de perspectivas, senón a posibilidade mesma de comprendernos como especie.

A homonoia non significa que todos pensemos igual, senón que aceptemos as nosas diferenzas e, a pesar delas, decidamos convivir.

Como novidade respecto a outras xeracións anteriores, as redes sociais intensifican o sinalamento: discursos de odio que se viralizan con rapidez, o reforzo grupal ante a burla ou o desprezo, a negación da empatía.